maandag 30 november 2009

St. Pannekoek


Gisteren kwam ik na een behoorlijk productieve dag bij de Coffee Company (de plek waar ik in het weekeinde pleeg te schrijven) thuis en knipperde het lichtje van mijn antwoordapparaat. Het was een kennis van studentenvereniging Ichthus, waar ik tot tien jaar geleden lid was en die nu bij mij in de buurt in Delft woont. Zij deelde mee dat het die dag, de 29ste november, St. Pannekoek was, en dat het bij haar gevierd werd. Met pannenkoeken. Ook andere kennissen uit mijn studietijd zouden er aanwezig zijn! Nu kende ik deze (waarschijnlijk katholieke) feestdag niet. En ben ik meestal niet echt van die spontane uitnodigingen (het duurt altijd iets van een half uur voor ik van binnen de knop heb omgezet en mijn programma heb veranderd), maar de kans om oude kennissen te ontmoeten (en pannenkoeken te eten) liet ik me niet ontzeggen!

Dus was er gisteren een soort spontane mini-reunie. Het was erg leuk om van iedereen te horen wat ze op dit moment deden. Sommigen hadden net een nieuwe baan, anderen waren aan het eind van hun medische opleiding. En het bleek dat de man van mijn Ichthusvriendin ook een boek had geschreven (en gepubliceerd). Ik ben altijd enthousiast als ik medeschrijvers ontmoet en dit was geen uitzondering. Het was in ieder geval erg gezellig. Er waren ook foto's van tien jaar geleden. Erg grappig om mezelf terug te zien. Bovendien heb ik nu weer het postuur dat ik in die tijd had! Ik realiseerde me echter wel dat ik nu beter in mijn vel zit dan toen. Tien jaar geleden was ik juist overspannen geweest, en had ik niet bepaald een positief zelfbeeld.

Dit alles deed me ernaar verlangen (ja, deze blog zal nog vaak terugkeren op het onderwerp 'verlangen') meer mensen van die tijd te ontmoeten. Veel vrienden, met wie ik toch vaak goede gesprekken had en lief en leed deelde, heb ik al jaren niet gezien. En over sommigen hoorde ik dat die aan de andere kant van de wereld zitten als zendeling. Vrij onbereikbaar. Toch hebben ze een grote rol in mijn leven gespeeld, en ik misschien ook in dat van hen. Dat zal altijd betekenis blijven houden. We hebben een korte tijd een plek gehad in elkaars verhaal, en in de ontknoping zal blijken dat we een essentiële rol vervulden. We zijn andere personen dan we zouden zijn geweest zonder elkaar gekend te hebben.

En ik geloof dat in de wereld die komt, de laatste haven, Tol Eresseä, het hele verhaal van ons leven bekend zal zijn en gevierd zal worden. Wat nu nog verborgen is, wat onbelangrijk lijkt, wat we ons niet meer herinneren (zoals ik van de mensen op de foto's vaak niet eens meer hun naam kende), wordt dan openbaar. Het komt aan het licht. Dus ook de relaties die we met elkaar hebben gehad, de bemoedigende woorden die we tot elkaar hebben gesproken, de avonturen die we samen hebben ondernomen en misschien ook de onderlinge wrijving die ons gescherpt heeft: ze zullen voor altijd af te zien zijn aan de vorm die we hebben, zoals de vingerafdrukken van de pottenbakker blijven in de klei van de pot als die is gebakken. We zullen elkaar herkennen, en ik geloof dat we oprecht zullen genieten van elkaars verhaal. We zullen proeven hoe de luister van God in ieders leven zichtbaar is geworden en ons verbazen over de manier waarop de Schepper ons daarvoor heeft gebruikt. We zullen de relaties weer oppakken die door tijd en toeval waren onderbroken, en we zullen samen nieuwe avonturen beleven. We zullen niet meer van elkaar gescheiden worden, nooit meer. Dat is waar ik naar uitkijk.

Tot die tijd zijn er de onverwachte, spontane ontmoetingen zoals St. Pannekoek gisteravond, en die helpen ons om naar de toekomst uit te zien. St. Pannekoek is overigens afkomstig uit een stripverhaal van Jan, Jans en de Kinderen. Niet een traditionele feestdag, maar wat let ons om nieuwe feestdagen te verzinnen? Zet 29 november dus alvast in je agenda voor 2010! Een mooi moment voor lekker eten en nieuwe ontmoetingen.

2 opmerkingen:

  1. Ik kende Sint Pannekoek inderdaad wel. Mijn moeder heeft alle album van Jan, Jans en de kinderen :-)
    Een leuk idee om het eens echt te vieren.

    Ook het idee dat niets, geen enkel verhaal of relatie, vergeten wordt, spreekt me erg aan. Er zijn zoveel mooie dingen die de moeite waard zijn om te onthouden en ik baal vaak dat dat me niet lukt.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Misschien heb ik de strip ooit ook wel gelezen, maar het niet onthouden.
    Ik vond het in elk geval geslaagd!
    En ja, ik vergeet ook vaak heel waardevolle dingen. Maar het is goed te weten dat niets wat echt betekenis heeft, hoe klein ook, ooit verloren zal gaan.

    Johan

    BeantwoordenVerwijderen