Gedicht: Augustus

Augustus

Koude lucht streelt mijn wangen, doet

ze gloeien. Ik hap naar adem

van de schrik. Zo fris, mijn longen

zetten uit en vitaliteit 

bereikt het kleinste adertje.

Op vierkante tegels liggen 

oranje bessen als eersten 

van de oogst. Bloemen hangen en 

worden bruin. Ik zie nog

blote benen op het station

maar ook steeds meer sjaaltjes. Ik dacht 

dat het nog volop zomer was, 

lucht blauw, de bomen vol en groen.

De zon is heet zoals altijd. 

In de schaduw regeert echter

de herfst. Een nieuwe kringloop start.

Gedicht: Herfstblad

Herfstblad

Niet langer eentonig groen

de bomen. Verval kleurt elk

blad anders, zet hem apart

van het geheel. De nerven

geel of rood. Gatenpatroon

uniek. Ik zie voor het eerst

hun eigenheid. Nu niet meer

verenigd in hun succes.

Bijzonder kwetsbaar. Even

vlammen ze op, in verzet

tegen de dood. Als toortsen

brandend tegen grauwe lucht,

hun wezen onderstreept door

vergankelijkheid. En straks

gelijk in bruine aarde,

identieke takken, zwart,

maanden onveranderlijk.

Totdat het weer lente wordt.

Gedicht: Herfstochtend

Herfstochtend

De ramen lijken ziek, vol bulten

glanzend in een spikkelpatroon.

Daarachter de grauwe lucht, wolken

steeds voorbij schuivend, donker, bleek

en zelfs wat groen als het gezicht

van iemand die moet overgeven.

De bomen dragen blad, maar ik zie

al pestilente plekken. Flats laten

de schouders zakken, sporen lopen

over hun gezicht. Geen vogels

zingen nog, slechts de kraaien zwart

als alle regenjassen. Ik denk dat

ik vandaag maar beter thuis kan blijven.