Gedicht: Augustus

Augustus

Koude lucht streelt mijn wangen, doet

ze gloeien. Ik hap naar adem

van de schrik. Zo fris, mijn longen

zetten uit en vitaliteit 

bereikt het kleinste adertje.

Op vierkante tegels liggen 

oranje bessen als eersten 

van de oogst. Bloemen hangen en 

worden bruin. Ik zie nog

blote benen op het station

maar ook steeds meer sjaaltjes. Ik dacht 

dat het nog volop zomer was, 

lucht blauw, de bomen vol en groen.

De zon is heet zoals altijd. 

In de schaduw regeert echter

de herfst. Een nieuwe kringloop start.

Gedicht: College

College

Alweer een houten poort, beslagen

met donker ijzer, en door een kier 

is een binnenplaats te zien, bloemen

in het groen, gemillimeterd gras.

Daarachter de ramen, kantelen,

stroken wolken als een schilderij

en een nieuwe deur die open staat,

ons verder wenkt naar onvermoede

galerijen, stille kapellen

waar vergeten wijzen overleven

in het glas, verboden trappen naar

de bibliotheek. Professoren

kijken niet op als wij passeren.

Moet een bord ons de uitgang wijzen?

Kunnen wij niet blijven, in stilte 

dwalend tot we thuisgekomen zijn?

Gedicht: De Inklings

De Inklings

Ik kijk om, pijn in mijn nek:

een glimp van hemelsblauw met

oranje is snel verdwenen

achter ons, er volgt een bocht

en dan zijn we niet meer waar

onze helden schreden, maar

tussen de grijze stenen, 

naar het station. Elke stap

van de reis onafwendbaar,

voor ons bepaald. Om ons heen

drukke mensen met koffers,

telefoons, het leven dat

ik ken. Maar niet hetzelfde,

mijn hart kent nu de waarheid:

net buiten zicht dansen de

elfen en ik mag ze aan de

zoekers tonen. Net als zij.

Gedicht: Blenheim Palace

Blenheim Palace 

Na het schuifelen door hoge gangen,

kijkend over de schouders van toeristen

naar marmeren beelden, wandtapijten

met gestorven helden, gouden servies

waar niet van wordt gegeten, de boeken

achter tralies, een orgel zonder kerk,

dan af de trappen, opnieuw de rijen

in het café, een tuin maar niet de rust

om te genieten, mijn hoofd vol echo's,

mijn voeten rood geschaafd, zien we een pad

dat naar het water voert, een boothuis groen,

betonnen kade, geen ruwe stemmen

maar eenden in slaap gesust. Rimpelend

water verandert het grijs in zilver

en ik strek mijn benen uit, tevreden

zuchtend dat dit nu echte rijkdom is.

Gedicht: Castlefest 2016

Castlefest 2016

Ik had me aangesloten 

-en ook mijn vrouw- bij de stoet

van mooi geklede mensen 

(ridders, elfjes, kinderen)

onder een dak van bomen

naar de poort. Nervositeit

verdween al snel. Slechts één stap

en binnen was ik. Vertrouwd

de klank van harpen, lieren,

gelach, wapengekletter.

Kramen met rijp vlees, cider,

zoete wijn en overal

verhalen. Was echt een jaar

voorbij sinds de laatste keer

dat ik hier liep? Het voelde

niet zo, de tijd verdwenen

als een droom, nog flarden slechts,

twee dagen -maanden terug- 

veel echter, alsof dit feest

is waar ik thuis kan komen,

mijn cape mij hier juist onthult.

Geen vlucht! Dat is de wereld

van prestatie, nuttigheid,

en oordeel. Hier kan ik zijn

zonder te verdwijnen 

en toch mezelf vergeten:

het gevoel van eeuwigheid.

Gedicht: Natuurhistorisch museum

Natuurhistorisch museum

Gevat in metalen zuilen het licht

dat zich de weg laat wijzen, zich neervlijt

op de rangen glad hout, spiegelend glas,

opgesteld onder de blik van wijzen

aller eeuwen, beschaving's keur. Hun werk

wordt hier geëerd, hun strakke ordening

gelegd op wat bestaat. Witte botten,

zwarte afgietsels, prachtige veren,

reuzen waartussen kinderen rennen.

Maar het mysterie is niet te vangen

door mensenhanden, het toont haar glorie:

levenskracht uit vergeten aeonen, 

uitbottend, gepassioneerd, bestaat

over miljarden jaren, als deze schrijn

tot stof is teruggekeerd, nog steeds. Ik buig

mijn knie en fotografeer erop los.

Gedicht: The Rabbit Room

The Rabbit Room

De tafel, bruin als een woud uit

vroeger tijden, na de zomer, een paar

banen licht, waar elk moment de hoorn

kan schallen van de jacht, zowel blij

als diepe ernst, wiebelt als ik

erop steun. Het voelt alsof ik

op een drempel aarzel. Ik grijp

de pul, frommel mijn gezicht bij

het bitter bier en zie hem kijken,

een wetende glimlach, zoekend

de vrienden die voorbij de grenzen

zagen van het gewone, achter

donker hout een nieuw land wisten -

een kastdeur maar bij hen vandaan.

Misschien ben ik wel een van hen?

Ik wil van wel, dus hef ik mijn glas

en over het schuim knik ik hem toe.

Gedicht: Oxford

Oxford

Torens van zand aaneengekoekt

waar mijn oog ook kijkt, achter muren

nieuwe kantelen, hoge ramen,

grote kerken, elke rand getooid

met krullen en wezens uit de geest

van jong gebleven zielen, zich

uitlevend met hun materiaal,

scheppen zelf hun loon, net als op

het strand emmers worden omgekeerd

op en naast elkaar, zorgvuldig

getransformeerd tot een kasteel

zonder te geven om de golven

die ooit komen. Ik hoop dat de zee

die ik zie rijzen, donker onder 

onweerswolken, zich weer terugtrekt

en het geen springvloed blijkt, maar dat

hier schoonheid boven water blijft.

Gedicht: Tweesprong

Tweesprong

Het was een grote keuze,

dacht ik, links of rechts te gaan. 

Het ene pad leek makkelijk

maar liep dood; het andere

-smal, rotsachtig- was de weg

naar huis. Maar het scherpe grind

stak mijn voeten, de netels

brandden onbeschermde huid

en mijn reisgenoten lachten,

duwden me neer. Ik bleef het

proberen, tot ik bezweek

en wel opzij moest gaan. Ik stond

op stevige grond, ik zag

om mij dezelfde bergen,

voelde dezelfde wind en

de zon was nog even fel.

Ook dit pad is steil, klimmen

kost nog steeds veel moeite.

Maar ik word niet opgejaagd,

word niet beschimpt als ik val

of achterblijf. En voor mij

zie ik geen afgrond gapen,

maar slechts het vertrouwde licht 

dat aan de start me was beloofd.

Gedicht: Crocussen

Crocussen

Ze lijken wel gemaakt van plastic

-eidooiergeel en reclamepaars-

uitgestrooid over het koude gras

als afval, onbescheiden. Mijn oog 

wordt als door een magneet getrokken, 

schrikt terug. Ik kijk opnieuw, als bij

het zien van bloed, een ongeluk, 

gefascineerd, iets dat hier niet hoort

te bestaan. Bijna mismaakt wringt het

mijn kaders open. Ik slaak een zucht

De uitbarstingen van leven zijn

wat normaal is. Niet de winter.

Gedicht: Racen

Racen

Ik blijf staan hijgen, uitgeput,

mijn handen op mijn knieën.

Zij steekt, hart ratelt, mijn keel prikt,

maar hier is geen water. Je roept

me toe dat ik weer verder moet

op zere voeten, moet geven

wat ik nog aan kracht bezit,

die niet voor mezelf gebruiken

maar voor de finish gaan. Dichtbij

zou die nu zijn. Maar dat heb je

duizend keer gezegd. Een leugen

was het steeds, nooit kon ik rusten,

rondkijken waar ik mij bevond

tussen de bergen, zelf kiezen

voor een pad en dan maar kijken

waar dat voert. Wat is er voor mij

achter de eindstreep weggelegd?

Voor jou voldoening, je hebt mij

afdoende opgejaagd. Maar ik ben

opgebrand. Ja, anderen die

rennen met plezier, want dit is

waarvan zij houden. Mijn vreugde

ligt hier niet. Dus ik laat ze mij

voorbijgaan. Dan maar geen beker.

Ik les mijn dorst liever direct

knielend bij de bergbeek koel.

Gedicht: Storm

Storm

Ik stap uit de trein en aarzel

een moment. De wind wil niet 

gaan liggen. De plaagstootjes

zijn ruw geworden, hij rukt

aan mijn hoed, mijn jas, mijn haren,

sleept me mee en duwt me zodat

ik wankel. Koude regen prikt

mijn wangen. Protest is zinloos.

Zelfs 's nachts liet hij me niet alleen

maar loeide om de flat en hield

me wakker. Gaat het zo dagen,

weken, totdat mijn weerstand breekt?

Zover laat ik het niet komen!

Nee, ik recht mijn rug, rol met mijn

schouders en loop: de ene voet,

de ander volgt en zo steeds door.

Mijn doel voor ogen, net zo lang

tot ik mijn huis bereik, de deur

zich opent, ik jou weer voor me zie.

Gedicht: Moedig

Moedig

Doen alsof je moedig bent,

dat is genoeg. Je handen

-trillend- buiten het gezicht.

Spreken door geknepen keel

wat je normaal zou zeggen.

Het zweet negeren, de pijn

wellicht niet genoeg te zijn

trotseren. Boze blikken

of bezorgde maar niet zien.

Laat je voeten je dragen

naar waar je moet zijn, ook al

wil je niet, sterf je liever

dan bloed te storten. Je zelf

groeit weer aan, stapt uit het graf

de vernieuwde wereld in.

Ziet zich met nieuwe ogen

in anderen gespiegeld,

herkent: ik was al moedig.

Gedicht: Fractaltheologie

Fractaltheologie

Hoe komt de wereld toch zo vol

vormen allemaal verschillend,

elke leemte ingenomen,

geen optie onbenut? Leven

rijst vanuit een zee van chaos

op en ontvouwt zich als een bloem

ooit gezaaid in rijke aarde,

volgens wetten simpel. Het spel

van vrijheid en beperkingen

levert complexiteit, op elk

bestaansniveau. Zelfs geest ontstaat

uit talloze verbindingen:

in staat zichzelf te zien, schoonheid

te onderscheiden, te danken

wie de regels schreef. Een godheid,

die koos zichzelf te verbazen,

niet te heersen maar voor altijd

lief te hebben zijn gelijken

en met hen te dansen zonder

dat de muziek zich ooit herhaalt.

Gedicht: riet

Riet

Is er iets zo mooi als

de laaghangende zon

tussen de bomen door

licht schijnend, goud schenkend

aan de pluimen van het

riet, dat even, wuivend 

als een toverstokje,

een nieuwe wereld toont?

Gedicht: Terugreis

Terugreis

Als ik de deur weer uitga

van kantoor. De regen in. 

Het donker. Gele vlammen

voor auto's uit weerspiegeld 

op nat asfalt. De wind prikt

koud in mijn gezicht. De dag

leek eindeloos. Ik ben

moe, heb trek, maar moet nog ver

reizen. Een volle trein in.

Doet het me allemaal niets.

Want thuis schijnt licht, wacht jij

tot je het slot hoort en dan

zijn we weer bijeen. Niet lang, 

een avond slechts. Maar genoeg

om mezelf te vinden, me 

schoon te wassen. Te leven.

Gedicht: Halverwege

Halverwege

Ik heb tot de helft gespeeld,

zelfs nog na de rust. Ik deed

mijn best te overwinnen,

scoorde een keer en hield 

een doelschop tegen. Maar nu 

ben ik moe. Mijn knie doet pijn 

van een trap: een teamgenoot

haalde me neer. En toen ik

miste, werd er gescholden. 

Toch hield ik vol, mijn kaken

op elkaar. Tot nu. Het is

nog gelijkspel. Mijn passie

heeft geen verschil gemaakt

en het duurt nog lang voordat

de fluittoon klinkt. Ik kan niet

verder rennen. Ik zet me

schrap voor wat komen gaat.

Niets. Het blijkt een spel te zijn

zonder verliezers. Plezier

was het doel en achteraf

een feest, de tegenstanders

zijn ook uitgenodigd. Nu

mag ik kiezen: zit ik neer

of doe ik wat ik nog kan?

Gedicht: Windstil

Windstil

De lucht is zwart, ononderbroken

hangen wolken boven mij. De zee

toont niets dan duister als een spiegel

glad. Geen wind om mij voort te stuwen.

Ik voer uit toen het nog licht was en

ik wist waarheen ik moest gaan.

Nu lig ik stil. Ik heb mijn kompas

verloren, zie aan de horizon

geen land. Hoe kan ik ooit komen

waar ik word verwacht? Zonder opdracht

zit ik aan de riemen. Kapitein

van mijn eigen leven. Voortaan vrij

elke kant uit te reizen, zoekend

mijn bestemming, niet meer opgejaagd.

En achter mij fluistert u zachtjes:

'Het is goed.'

Gedicht: Vuur

Vuur

Ik zit als een kind gehurkt,

mijn armen om mijn knieën,

zacht wiegend. Rondom zwarte

sporen, en lijnen op de

verre wanden. In mijn borst

sluimert een verwoestend vuur

dat niet meer uit mag breken

of ik brand jou, bewaker,

teken jouw huid en doe je

schreeuwen. Jouw vlammen branden

net zo fel, en ik ben rood,

mijn haar verdwenen, de pijn

haast onverdraaglijk. Toch

mag ik niet klagen, ik moet

ze in mij absorberen,

ze bij de mijne voegen

voor jouw vrijheid. Hoewel ik

zwak ben, doe ik wat jij

niet kunt. Wie is er nu bang

voor mijn kracht? Wie weet, misschien

baan ik een weg naar buiten.

Want vuur kan ook heel mooi zijn.

Gedicht: Een droom (4)

Een droom (4)

We lopen samen naar beneden,

jij mijn vriend, en ook een broer van mij

-die kunnen aarden op kantoor en

niet elke nacht de slaap verliezen-

over stenen treden, laag plafond,

eindigend in een grot. Er spiegelt

water. Ik heb lang niet gedoken,

maar dat is wat we gaan doen. Ik draag

de spullen, kleed me om. Ik heb geen

snorkel bij me. Er is een stapel

waarvan ik er een neem. Een blauwe.

Ik sta aan de kant. De instructeur

controleert onze apparatuur.

Ik heb ook geen zwemvliezen zie ik.

Hoe moet ik dan omlaag gaan zwemmen

de diepte in? Jullie bijhouden?

Er is plek voor mij maar ik weiger

af te dalen. Dit is niets voor mij

al dacht ik ooit van wel. Geen schaamte

voel ik als ik weer naar boven loop.

Ik kies mijn eigen pad. Kijk, een deur!

Waar kom ik uit als ik die openduw?