Gedicht: College

College

Alweer een houten poort, beslagen

met donker ijzer, en door een kier 

is een binnenplaats te zien, bloemen

in het groen, gemillimeterd gras.

Daarachter de ramen, kantelen,

stroken wolken als een schilderij

en een nieuwe deur die open staat,

ons verder wenkt naar onvermoede

galerijen, stille kapellen

waar vergeten wijzen overleven

in het glas, verboden trappen naar

de bibliotheek. Professoren

kijken niet op als wij passeren.

Moet een bord ons de uitgang wijzen?

Kunnen wij niet blijven, in stilte 

dwalend tot we thuisgekomen zijn?

Gedicht: Storm

Storm

Ik stap uit de trein en aarzel

een moment. De wind wil niet 

gaan liggen. De plaagstootjes

zijn ruw geworden, hij rukt

aan mijn hoed, mijn jas, mijn haren,

sleept me mee en duwt me zodat

ik wankel. Koude regen prikt

mijn wangen. Protest is zinloos.

Zelfs 's nachts liet hij me niet alleen

maar loeide om de flat en hield

me wakker. Gaat het zo dagen,

weken, totdat mijn weerstand breekt?

Zover laat ik het niet komen!

Nee, ik recht mijn rug, rol met mijn

schouders en loop: de ene voet,

de ander volgt en zo steeds door.

Mijn doel voor ogen, net zo lang

tot ik mijn huis bereik, de deur

zich opent, ik jou weer voor me zie.

Gedicht: Moedig

Moedig

Doen alsof je moedig bent,

dat is genoeg. Je handen

-trillend- buiten het gezicht.

Spreken door geknepen keel

wat je normaal zou zeggen.

Het zweet negeren, de pijn

wellicht niet genoeg te zijn

trotseren. Boze blikken

of bezorgde maar niet zien.

Laat je voeten je dragen

naar waar je moet zijn, ook al

wil je niet, sterf je liever

dan bloed te storten. Je zelf

groeit weer aan, stapt uit het graf

de vernieuwde wereld in.

Ziet zich met nieuwe ogen

in anderen gespiegeld,

herkent: ik was al moedig.

Gedicht: Halverwege

Halverwege

Ik heb tot de helft gespeeld,

zelfs nog na de rust. Ik deed

mijn best te overwinnen,

scoorde een keer en hield 

een doelschop tegen. Maar nu 

ben ik moe. Mijn knie doet pijn 

van een trap: een teamgenoot

haalde me neer. En toen ik

miste, werd er gescholden. 

Toch hield ik vol, mijn kaken

op elkaar. Tot nu. Het is

nog gelijkspel. Mijn passie

heeft geen verschil gemaakt

en het duurt nog lang voordat

de fluittoon klinkt. Ik kan niet

verder rennen. Ik zet me

schrap voor wat komen gaat.

Niets. Het blijkt een spel te zijn

zonder verliezers. Plezier

was het doel en achteraf

een feest, de tegenstanders

zijn ook uitgenodigd. Nu

mag ik kiezen: zit ik neer

of doe ik wat ik nog kan?

Gedicht: Windstil

Windstil

De lucht is zwart, ononderbroken

hangen wolken boven mij. De zee

toont niets dan duister als een spiegel

glad. Geen wind om mij voort te stuwen.

Ik voer uit toen het nog licht was en

ik wist waarheen ik moest gaan.

Nu lig ik stil. Ik heb mijn kompas

verloren, zie aan de horizon

geen land. Hoe kan ik ooit komen

waar ik word verwacht? Zonder opdracht

zit ik aan de riemen. Kapitein

van mijn eigen leven. Voortaan vrij

elke kant uit te reizen, zoekend

mijn bestemming, niet meer opgejaagd.

En achter mij fluistert u zachtjes:

'Het is goed.'