zondag 14 juni 2015

Gedicht: Kalverstraat

Kalverstraat

Hij staat op de Kalverstraat:
een lange man en mager,
vaal bruin haar, met in zijn hand
een kleine bijbel in leer
gebonden. De vertaling
kan ik niet zien. Hij roept ons
toe ons te bekeren nu 
het nog kan. Want wie gelooft
die wordt gered. Hij weet niet
wie voorbijloopt, een zee van
zondaars zonder gezichten
moordenaars, wellustigen,
ongezien het oordeel waard.
groot en klein. Maar ze slippen 
door het net, als ze herhalen
zijn lege woorden. Hun God
anoniem zoals zij zijn
achter de kale waarheid.
Wie ziet wie wordt weerspiegeld
in de winkelruiten? Wie
kent hun namen, hun verhaal?
Wie luistert zonder oordeel,
schenkt een blik, een glimlach maar?
Niet de man en niet zijn God.
En ik loop door, mijn blik omlaag,
weet niet meer wat ik geloof.

2 opmerkingen:

  1. 'En Hij was met ontferming bewogen toen Hij de schare zag als schapen zonder Herder.' Hier zie ik geen ontferming en bewogenheid, alleen maar geschreeuw van wat zo'n goede en heilzame boodschap is. De manier waarop is dan ook uiterst belangrijk. In persoonlijk gesprek elkaar leren kennen wordt op den duur elkaar lief hebben. Dat kost wel tijd.
    Vaak zie ik dat wel bij werkers van het 'Leger des Heils' , bij talloze welzijnsorganisaties alsook bij voedselbanken en menig kerkelijke organisatie.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Precies: het gaat om het persoonlijke contact en de interactie. En bovendien het vertellen van wat al werkelijkheid is in Christus en niet veroordelen.

      Verwijderen