zondag 7 september 2014

Gedicht: Reünie

Reünie

We schuiven aan, eerst nog onwennig.
Welke naam hoort er bij welk gezicht?
Was jij niet die? Waar zat je toen?
Dan verschijnt het drinken. Vrolijkheid.
De opluchting de ander nog te zien
in lichte ogen, onaangetast,
en weten dat ook jij ondanks de jaren
bent wie je toen was en wordt herkend.
Snel volgen de verhalen, brengen licht
in stoffige herinneringen.
Het was geen paradijs, gewoon
leven zonder opsmuk. Menselijk,
maar goed, zoals de wijn, de vis.
En sommigen hebben pijn gehad
zonder dat jij het wist. Een stilte valt.
Tot een grap van toen ook hen doet lachen.
Anderen lijden nu, of doen gewoon hun werk,
lachen vrij om dromen ooit gekoesterd
van succes, tevreden met te zijn
van dag tot dag want het is zo fragiel.
IJs smelt op witte schalen, we raken
in elkaars geheim verstrikt. Tijd vliegt.
De knoop moet weer uiteengerafeld,
uit het licht stap je opnieuw de wereld in,
voldaan van meer dan voedsel. Je ziel
heeft zich gelaafd aan werkelijkheid.

3 opmerkingen:

  1. Bij toeval op je site. Of bestaat toeval niet? Je intro bevalt me. Met gedichten heb ik niet veel, ik ben meer prozaisch. En heb ook een website: "En Behoud het Goede" Gereformeerd van huis uit en eigenlijk nog steeds, hoewel ik al tientallen jaren gebroken heb met de traditie. Maar kortgeleden hadden we ook een reünie van onze jeugdverenigingen. Precies zoals je vertelt. Maar ik voelde me onverkort onder gelijken, ik snapte ze nog steeds en genoot van hun humor en opvattingen. Dit waren mijn soortgenoten, in dezelfde tijd overgoten met hetzelfde gereformeerde sop.Dat je dus nooit meer kwijt raakt.

    BeantwoordenVerwijderen