Ze zijn er weer: zonsondergangen

Ik heb een tijd lang vooral foto's van bloemen en planten geplaatst, maar volgers van het eerste uur weten dat ik ook veel zonsondergangen fotografeer. Dat was de laatste tijd minder, eenvoudig omdat het zo vroeg donker werd, namelijk zo vroeg dat ik nog niet thuis was van mijn werk. Maar nu de zon later onder gaat, ben ik weer in de gelegenheid om de camera te pakken en vanaf mijn balkon dit natuurfenomeen vast te leggen.

Zesvleugelige insecten, zombie-insecten, meta-momenten, Kuifje, liefdeloosheid als ketterij

Tot nu toe behoorde het tot de definitie van insecten dat die maximaal vier vleugels konden hebben, twee aan elke kant (waarbij die soms tot evenwichtorganen, of soms tot dekschilden zijn ontwikkeld). Nu blijkt dat de Membraciden, familie van de Cicaden, zes vleugels hebben. Niet dat het derde paar herkenbaar is als vleugels: omdat ze niet nodig zijn om te vliegen hebben ze een rol gekregen als 'helm' - een uitsteeksel dat een rol speelt in de camouflage, als vogeldrol, giftige mier (zoals op de foto), doorn of takje.

Over insecten gesproken: bepaalde schimmels maken zombies van de insecten die ze infecteren. Zo is er een schimmel die zich nestelt in de hersenen van mieren, en ervoor zorgt dat ze doelloos op de bosbodem ronddolen, tot het twaalf uur is. Dan klimmen ze in een blad, en klampen ze zich vast met hun kaakspieren, die door de schimmel zo zijn veranderd dat ze niet meer los kunnen laten. Stof voor een horrorverhaal ...

In een van mijn Joost en Cliff-avonturenverhalen kwamen de hoofdpersonen terecht in de toekomst, bij een beschaving die had geleerd met dolfijnen te praten, met behulp van vertaalmachines. Die toekomst blijkt nu dichterbij te zijn dan ik ooit dacht.

13 meta-momenten uit films.

De andere avonturen van Kuifje.

Volgens veel mensen is deze remake van de Star Wars prequels met lego beter dan de originele films. In elk geval grappiger!

Ik heb er op mijn blog al eerder over geschreven, maar nu blijkt het ook echt wetenschappelijk bewezen te zijn: onze persoonlijkheid verandert doordat we ons identificeren met de karakters in een verhaal. Als we Harry Potter lezen worden we een deel van de tovenaarswereld - en we nemen de kenmerken ervan over. "Tested on both conscious and unconscious measures, participants who read "Harry Potter" identified with the wizards and their world and those who read "Twilight" identified with the vampires and the realm they inhabited. Their subjects not only connected with the characters or groups they read about, however. They adopted the behaviors, attitudes and traits that they could realistically approximate, leaving aside the bloodsucking and broomstick flying."

De internetmonk schrijft over de woorden van Paulus, dat we niet gered zijn omdat we God kennen, maar omdat God ons kent. "An infant does not know anything about his/her parents. Knowledge will come, but life begins in utter vulnerability and trust. It is the love of mother/father for child that dominates our beginning. Recognition will come, but not at first ... We are privileged to know God, and he reveals himself to us. But the God we come to know releases us from the trap of holding onto knowledge as our salvation. He comes to us as a Father, lover, mediator, gracious and all-embracing savior."

Volgens Greg Boyd is het niet liefhebben van anderen de ergste ketterij die mogelijk is in de kerk. "There’s absolutely nothing fluffy, post-modern or sentimental about placing love above doctrinal correctness, for this conviction permeates the NT! Truth be told, we shouldn’t even contrast “love” and “doctrinal correctness” in the first place. We should rather regard the command to love as the most foundational doctrine of the church and thus the most important doctrine to be correct on! If love is to be placed “above all,” then there simply can’t be any other command or doctrine or agenda that competes with it for the top position. It must stand on top alone." 

De glorie van de Delftse Hout

Afgelopen zaterdag had ik met een kennis koffie gedronken in een gelegenheid in de Delftse Hout, en naderhand had ik nog een uur de tijd om er in mijn eentje rond te slenteren. Ik raakte onder andere verzeild in het heempark. Daar vond ik een bankje aan het water. Om mij heen klonk het gefluit van vogels en het gekwaak van kikkers, aan mijn voeten groeide een orchis, en er was geen mens te bekennen. Het was een heerlijke dag.

Veranderd door het Verhaal

De laatste weken is het een paar keer voorgekomen: iemand vertelde me dat ik was veranderd. Op kring kwam iemand na afloop van de avond naar me toe en vertelde me dat ik in de zes jaar dat ze me nu kende, een opener blik in mijn ogen had gekregen. Dat vond ik mooi om te horen. En de dag erna zei iemand anders dat hij zich meer door mij verwelkomd voelde, dat ik toegankelijker leek. En mensen die mij kenden van een christelijk gospelkoor waar ik vijftien, zestien jaar geleden op zat, zeiden het ook: dat ik nu aanspreekbaar was, dat ik me niet meer zo afsloot voor mensen om mij heen. Collega’s op het werk zeggen hetzelfde. En ook nog eens: na een discussie op GoedGelovig en hier op deze blog zei iemand dat hij zich niet kon voorstellen dat ik een betweter was. Nou, dan had hij me een paar jaar geleden moeten kennen! Als zo veel mensen het zeggen, zal het wel waar zijn. Ik ben veranderd. En daar ben ik blij mee.

Maar hoe heeft die verandering plaatsgevonden? Ik had namelijk juist ontdekt dat ik nog dezelfde persoon was als voor mijn overspannenheid, dat de Johan van toen dezelfde was als de Johan van nu: een zachtaardige man met een gevoel voor humor en af en toe een wijze opmerking. En dat dit prima was. Ik kan me bovendien niet herinneren dat ik er bewust aan heb gewerkt om opener en toegankelijker te zijn. Ik zou niet eens weten hoe ik hier bewuster aan zou kunnen werken. Ik heb ook niet bewust geprobeerd om geen betweter meer te zijn.
Sterker nog: ik heb op mijn blog meermalen betoogd dat ik mezelf niet kan veranderen. Ik heb hier een hele serie geschreven over zwakheid - over het menselijke onvermogen. Ik heb willen laten zien dat ik mezelf niet aan mijn haren uit het moeras van mijn tekortkomingen kan optrekken. Mijn kracht schiet tekort. De bijbel lezen en christelijk gedrag hebben geen effect, andere waarheden leren blijkt niet te werken. De kerk bleek ook geen plek van heling, en de boodschappen dat ik moest veranderen, dat ik me moest aanpassen maakten het een onveilige plek. Die methoden kunnen ook niet helpen, omdat mijn gebrokenheid ligt in de diepten van mijn hart waar mijn verstand en wilskracht geen toegang toe hebben. Het zijn de niet verbale beelden, de pre verstandelijke concepten, die door ervaringen van pijn en afwijzing verwrongen zijn geraakt en die nu mijn doen en laten bepalen.
Ik ben zelfs gaan geloven dat ik mezelf niet HOEF te veranderen. Dat het goede nieuws van God op geen enkele manier afhangt van mijn inspanning, mijn wilskracht, van waar ik als mens toe in staat ben. Nee, het is een realiteit die ik als een kind mag ontvangen. Die realiteit is het koninkrijk van God, zijn aanwezigheid in de persoon Jezus Christus, de wetenschap dat ik door God geliefd ben (wat ik ook doe, voel of denk). Verandering is daar geen voorwaarde voor, maar ook niet iets dat van mij ge-eist wordt nu ik heb gekozen me voor Gods liefde open te stellen. Als ik verander is dat dus niet mijn verdienste, maar een direct gevolg van dit Goede Nieuws. Het is het directe gevolg van de realiteit waar ik me als een kind voor openstel. Die realiteit is namelijk niet een verstandelijke realiteit, het is een realiteit in de wereld van de Beelden - het is een verhaal.

Het zal vast geen verrassing zijn als ik toegeef dat ik nogal van verhalen houd. Nee, echt! Ik houd van verhalen in allerlei vormen: verteld rond het kampvuur, in televisieseries en films, in computerspellen, en in boeken (stripboeken incluis). Ik ben altijd wel bezig in een boek, volg verschillende stripverhalen op het internet,   en zet graag tijd apart om naar de bioscoop te gaan of een film te huren. Ik ben niet de enige voor wie verhalen belangrijk zijn - kijk naar de bezoekersaantallen van films als Titanic, Avatar, Star Wars et cetera, of de verkoopcijfers van sommige boeken van overleden Scandinavische thrillerauteurs. Ik geloof niet dat er een samenleving op Aarde is waar geen verhalen worden verteld. En ik geloof niet dat er een tijd geweest is in de menselijke geschiedenis dat verhalen onbekend waren. Verhalen vertellen en naar verhalen luisteren hoort bij het menszijn, ze zijn onlosmakelijk verbonden aan onze menselijke natuur. We hebben ze nodig.
Verhalen geven namelijk betekenis aan de wereld om ons heen. Volgens Tolkien en Lewis was het de menselijke gave om woorden te geven aan voorwerpen en fenomenen. Daarmee kregen deze voorwerpen en fenomenen een bestaan in de menselijke verbeelding, en dus in zijn denken. Ze werden van niet omschreven concepten en vage vormen in de buitenwereld opeens concrete, vaste objecten in de binnenwereld. Doordat een voorwerp een naam had kon het worden onderscheiden van zijn omgeving, het kon in verband worden gebracht met andere voorwerpen, en er kon over worden gecommuniceerd met andere mensen. Een boom werd pas een boom (in plaats van een vaag groene vlek in het gezichtsvermogen) toen het de naam ‘boom’ kreeg. Namen aan iets geven betekent dus betekenis geven.
En volgens Lewis en Tolkien hadden verhalen een vergelijkbare rol, maar dan op een grotere schaal. Zoals woorden betekenis geven aan voorwerpen en fenomenen, geven verhalen betekenis aan de wereld, het bestaan, ons menselijke leven. Een verhaal neemt de abstracte gevoelens en ervaringen uit de buitenwereld en geeft ze een concrete plek, een duiding in de binnenwereld. Wat we meemaken is opeens niet zinloos meer, want we herkennen het als (onderdeel van) een verhaal. Dat mensen dus al sinds mensenheugenis (letterlijk) verhalen vertellen, is niet omdat ze nu eenmaal iets nodig hadden om de tijd te doden, of omdat ze een hobby zochten - het is omdat mensen zoeken naar betekenis. We willen begrijpen wat onze rol is. We willen dat wat ons overkomt ergens toe dient. We willen meer zijn dan toevallige samenraapsels van atomen. En dus scheppen we verhalen die al die behoeften vervullen: mythen, legendes, sprookjesverhalen, blockbusterfilms.
De woorden van die verhalen roepen een andere wereld op, die we met onze verbeelding binnengaan. In die wereld zijn goden werkelijkheid, hebben heldendom en opoffering betekenis, hebben daden consequenties en is liefde sterker dan de dood. Zelfs al geloven we als materialistische mensen niet dat deze dingen waar zijn in onze hermetisch gesloten werkelijkheid, in het verhaal ervaren we ze wel als werkelijkheid. Misschien geloven we niet dat er iets bestaat als een ‘happy end’, en  de onvoorwaardelijke acceptatie door de geliefde, in het verhaal ervaren we deze dingen alsof ze wel bestonden. En zelfs als we er met ons verstand niet in geloven, wordt onze verbeelding er door beïnvloed - worden deze begrippen, deze gedachten waarheid in onze verbeelding. En dus gaan ze ons gedrag beïnvloeden. We gaan leven alsof ze realiteit zijn. Want ik heb al eerder betoogd: de verbeeldingswereld, de beelden diep in ons hart, hebben meer invloed op ons gedrag dan onze verstandelijke overtuigingen, dan onze rationaliteit. Het is in onze verbeelding dat onze verlangens vorm krijgen, en uiteindelijk bepalen onze verlangens wat we doen en niet doen (en niet onze wil, want onze wilskracht is niet meer dan het gevolg van de kracht van onze verlangens). De waarheid van de beelden is een krachtigere waarheid dan die van het verstand.

Het is niet voor niets dat in de sprookjesverhalen waar Lewis en Tolkien fan van waren, een mens die in de feeenwereld terechtkwam (altijd onbedoeld - iemand die er actief naar zocht, vond het feeenrijk nooit), daar niet onveranderd weer uit vandaan kwam. Ten eerste leek de tijd voor zo iemand stil te staan - er konden jaren zijn voorbijgegaan in onze wereld, terwijl het voor hem of haar minuten leken (zo gaat het ook als je echt in een verhaal opgaat - je hebt geen oog meer voor het verstrijken van de tijd. Je bent echt in een andere wereld). Maar ook het karakter van deze mensen was veranderd. Ze waren vrolijker, blijer, maar soms ook bedroefder, en keken met een vreemd verlangen naar de wereld om ze heen. Opgenomen worden in deze wereld waar schoonheid, liefde en avontuur tastbare werkelijkheid waren, zo werkelijk dat het pijn doet aan de zintuigen, laat een mens namelijk niet onberoerd. Het laat een indruk achter in de beelden van het hart, in de verlangens. Een goed voorbeeld is de dwerg Gimli uit The Lord of the Rings van Tolkien. Hij moet eerst niets van elfen hebben, veracht ze zelfs. Tot hij het elfenrijk Lotlorien binnenkomt en daar de elfenkoningin Galadriel ontmoet. Haar schoonheid prent zich in op zijn hart, en hij draagt die met zich mee als hij dat land weer verlaat. Gimli is een veranderde dwerg - hij wil niks kwaads meer horen over Galadriel en gaat uiteindelijk zelfs met de elf Legolas over de zee naar Valinor.
Geen wonder dat in deze sprookjesverhalen (en in The Lord of the Rings) mensen een gezonde angst hebben voor de elfenmagie. Verhalen zijn gevaarlijk. Als je niet oppast, vertellen ze jou! Als je niet oppast wordt de wereld uit het verhaal de wereld waar jij in leeft. Krijgt alles wat je meemaakt betekenis. En ga jij in je doen en laten lijken op de helden van het verhaal. Hun verlangens worden jouw verlangens. Hun leven wordt jouw leven. De oude mens, die leefde in de betekenisloosheid van het oude verhaal, is niet meer, een nieuwe persoon is opgestaan, die wordt gedreven door de beelden van schoonheid, liefde en gerechtigheid uit het nieuwe verhaal. Daar hoef je niets voor te doen, het gebeurt vanzelf doordat je in het verhaal leeft. Je kunt het alleen verhinderen door je voor de werkelijkheid van het verhaal af te sluiten en door cynisch te kiezen voor de betekenisloosheid van je eigen wereld. Niet voor niets zijn het kinderen die het meest van sprookjesverhalen houden en die zich er ook door laten beïnvloeden - zij durven zich er nog voor open te stellen.

Die zin over de oude en de nieuwe mens hierboven heb ik bewust laten lijken op een bijbeltekst (geoefende bijbellezers zullen het hebben gezien). Ik geloof namelijk dat de verandering in ons leven als gelovigen ook op deze manier plaatsvindt - niet door onze inspanning, niet door onze wilskracht, niet door intellectuele kennis tot ons te nemen, niet door religieuze handelingen, niet door kerkbezoek of ... (vul zelf maar in, al die dingen waardoor je geprobeerd hebt jezelf te veranderen). Het zijn allemaal kleine verhalen, te kleine verhalen. Verhalen van eigen inspanning, van prestatie, van competitie. Ze houden ons beknot, gevangen, beperkt.
We veranderen door ons open te stellen voor het Grote Verhaal, de Werkelijke Mythe. Dit is het verhaal dat niet door mensen is verzonnen om betekenis te verlenen aan de wereld om hen heen, nee, dit is het Verhaal dat zelf de betekenis geeft aan alle dingen, omdat het Waar is. Dit Verhaal is zo groot als het Universum, sterker nog: het is het verhaal van het Universum en dus IS dit het Universum. Aan dit Verhaal, deze Ware Mythe, ontlenen onze sprookjesverhalen hun betekenis, en hun kracht. De kracht van de elfenmagie om mensen te veranderen, is slechts een afgeleide kracht. De schoonheid, de intimiteit en de waarheid van de verhalen kunnen alleen maar mensen veranderen in zoverre ze lijken op of refereren aan de Werkelijke Schoonheid, de Werkelijke Liefde, de Werkelijke Waarheid in het Grote Verhaal. Onze verhalen zijn (ik zeg net nog maar eens, voor wie mijn bespreking van Thor niet gelezen heeft) geen vlucht uit de realiteit, maar een herinnering aan de realiteit.
Maar deze realiteit kunnen we niet binnentreden door ons verstand - het voldoet niet om geloofswaarheden te leren kennen, bijbelteksten uit het hoofd te leren of theologieboeken te lezen. Het kennen van afkortingen (TULIP) is niet voldoende. We kunnen de realiteit ook niet binnentreden door wat we doen - missionair zijn bijvoorbeeld, evangelisatie, religieus gedrag. Gedrag is gevolg, geen oorzaak van verandering. Ook geestelijke ervaringen of goede gevoelens kunnen ons niet deze realiteit binnenbrengen. Niets van ons initiatief, niets dat van ons uitgaat, kan ons die werkelijkheid binnenvoeren - zoals de ontdekkingsreiziger die het feeenland actief zocht het nooit bleek te vinden. We kunnen niets doen om de realiteit - het koninkrijk van God - te beërven, omdat we er nu al in leven.  De Realiteit is NU AL realiteit. God is al met ons in Jezus. Hij houdt al van ons door Jezus. Het koninkrijk van God is al onder ons. We kunnen er alleen voor kiezen het te ontvangen, er als een kind voor open te staan. We kunnen alleen kiezen deze werkelijkheid te accepteren, te accepteren dat we leven in het Grote Verhaal. Waarin wij niet de hoofdpersoon zijn (want dat is het kenmerk van al onze kleine verhalen - daarin zijn wij de helden), maar waarin God de held is, die in Jezus dood en opstanding alles op alles stelde om ons te redden en ons bij zich te voegen. Als we de ogen van ons hart openen voor de Realiteit (het evangelie is een waarheid die moet worden begrepen door de verbeelding, niet door het verstand, zei Lewis al), ervaren we Ware Schoonheid, Liefde en Waarheid - en die zullen ons veranderen. De werkelijkheid van de tegenwoordigheid van Christus in ons en rond ons zal ons niet onberoerd laten. We zullen gaan lijken op de hoofdpersoon van het verhaal. We zullen de oude mens, die leefde in het kleine verhaal, achter ons laten en gaan lijken op die Nieuwe Mens, die leeft in een nieuwe werkelijkheid.
Open willen staan voor dit verhaal is een keuze. Het is de keuze om de liefde van God te ontvangen. Om te accepteren dat die werkelijkheid is, dat het Verhaal werkelijkheid is, ook als je het niet begrijpt met je verstand, het niet voelt met je emoties, het niet ervaart, en er soms ook niet naar blijkt te leven. In een eerdere blog schreef ik over het ‘oefenen van de opstanding’. Om te leven uit de hoop van het herstel, de hoop dat verandering werkelijk mogelijk is, ook als je het nog niet in je leven ziet. Omdat deze hoop door God beloofd is. “Het geloof nu is de zekerheid der dingen, die men hoopt, en het bewijs der dingen, die men niet ziet”, zegt Hebreeën 11:1 (andere vertalingen zeggen ‘de overtuiging van de dingen die men niet ziet’). De zekerheid waar het hier over gaat is geen intellectuele zekerheid - geen overtuiging in weerwil van de bewijzen. Nee, het is de keuze om het Grote Verhaal als waar te beschouwen, om dit als werkelijkheid te zien, en om daarnaar te gaan leven, ook als je het niet begrijpt of ervaart of voelt. Om te leven als ‘geliefde van God’ - want dat is het Grote Verhaal in een notendop. En wie zo leeft, blijft niet dezelfde. Die verandert.

Aardman, monstergevechten, apocalyptische films, Malazan Book of the Fallen, gevaarlijke genade, en actieve kerken

Hugh Grant spreekt een stem in voor de nieuwe film van Aardman - gemaakt met klei - over piraten. Waarin ook Charles Darwin voorkomt. Wordt vast hilarisch!

Een gevecht tussen een mier en een spin heeft een onverwacht einde.  Over gevechten gesproken: uitgestorven zeereptielen de Ichthyosauriërs blijken onderling behoorlijk te hebben gevochten blijkt uit littekens op als fossiel teruggevonden kaken.

Er komt een hele serie films aan over mensen die het eind van de wereld tegemoet zien, waaronder een met Willem Dafoe. Zouden we ons als beschaving soms ongerust voelen over de toekomst? Zelfs zonder een christelijke eindtijdcampagne lijkt dat het geval te zijn.

Het einde van de wereld dreigt ook in de nieuwe trailer voor Green Lantern - de eerste space opera superheldenfilm! Ik ben enthousiast!

Ondertussen is Wolverine-acteur Hugh Jackman gevraagd voor een rol in Fantastic Voyage - over een onderzeebootreis in het menselijk lichaam.

Op SF Site wordt de hele serie The Malazan Book of the Fallen van Steven Erikson besproken - misschien wel de belangrijkste fantasyserie ooit geschreven. 

En een groep enthousiaste fans wil een verhaal van Terry Pratchett over Cohen de Barbaar verfilmen. Met medewerking van Terry Pratchett zelf!

Een mooi citaat van Walker Percy: "This life is too much trouble, far too strange, to arrive at the end of it and then to be asked what you make of it and have to answer “Scientific humanism.” That won’t do. A poor show. Life is a mystery, love is a delight. Therefore I take it as axiomatic that one should settle for nothing less than the infinite mystery and the infinite delight, i.e., God. In fact I demand it. I refuse to settle for anything less. I don’t see why anyone should settle for less than Jacob, who actually grabbed aholt of God and would not let go until God identified himself and blessed him."

Scherpe woorden van Chaplain Mike op Internetmonk over de neiging van kerkleiders om hun kerkleden mee te sleuren in allerlei activiteiten en bezigheden: "Pastors and churches create mountains of pure “busy work” for people. A large percentage of the activity that takes place in church culture produces nothing, helps nothing, makes nothing better, teaches nothing, accomplishes nothing. It simply keeps people busy doing “Christian” things. This is not how God blesses the world through his people. The world will become a better place when Christians learn to take their places in all realms of vocational life, devote their time and energy to doing good, productive work in the world, and helping their neighbors by actually achieving something. And churches will contribute much more the more we encourage this."

Dat hangt samen met de neiging van de kerk om het niet over Jezus te hebben, denkt Jeff Dunn op dezelfde site. "Without Jesus, all we have is a moralistic religion, and a not very fun one at that. We would be better off to each buy a copy of Rhonda Byrne’s The Secret, work the system, and try to make as much money and find as much happiness as we can. Without Jesus, there is no Christianity. Without Jesus we are left with churchianity—and that makes us of all men most miserable."

Veel goeds op de Internetmonksite deze week, zoals aandacht voor genade, het meest angstaanjagende woord uit het christelijke lexicon. "We see an area of life that needs attention, roll up our sleeves and work to make it better. That’s our nature. Then along comes Jesus and says, “I don’t need your help. Tell you what. Let me take care of it all, and you just come in and have a drink on the house. As a matter of fact, drink all you want. It is my blood, and it is given freely for you.”any time someone teaches “Jesus plus something,” even if it is just a little something, they are not improving on the Gospel, or even distracting from the Gospel. Teaching Jesus plus something is the utter destruction of the Gospel."

Tussen de fruitbomen

Een tijdje geleden was er een uitje van mijn werk - we brachten de dag door op het platteland, en ik had mijn fotocamera bij me. Er bleek weer genoeg te fotograferen te zijn.

Bonusfoto: mijn eerste ervaring als bestuurder van een tweewielig gemotoriseerd transportmiddel.

Star Wars, snelle evolutie, The Great Bear, evangelische romans, zombievoorgangers en Christus

Disney-karakters met een Tron-sausje, en gave door Star Wars geïnspireerde illustraties.

Een groep kleine levendbarende vissen die leven in extreem zoute en warme omgevingen blijkt heel snel te evolueren - door verschillende bronnen van voedsel aan te boren - zo is er een de schubben van andere vissen gaan eten. Helaas leven enkele van deze soorten alleen nog maar in aquaria, omdat hun oorspronkelijke leefomgevingen zijn vernietigd.

Weer een nieuw filmproject over de vulkaanuitbarsting van Pompeii.

Trailer voor de Deense animatiefilm The Great Bear - met een paar mythische momenten. En een voor Buddy Holly is alive and well on Ganymede. 

Een oude mensachtige, Paranthropus boisei at gras. En het diepzee-organisme Xyloplax blijkt een soort zeester te zijn - hoewel die er niet op lijkt. De 'zeemadelief' heeft eigenschappen behouden van zeesterlarven (een beetje zoals de salamander de Axolotl), blijft heel klein en leeft in gezonken hout in de diepzee.

Ouch. Een pijnlijke kritiek op evangelische romans. Wat voor christelijke literatuur moet doorgaan heeft duidelijk niet het niveau van de werken van Chesterton, Lewis en Tolkien.

Bram Cools weerlegt het argument van Richard Dawkins dat christenen atheïsten zijn wat betreft alle goden behalve een (en dat atheisten dus maar een klein stapje verder gaan). "There are traces of the Creator all over creation, and seeds of light are likely to be found in every religion, mixed with human and other influence though… And every truth that can really considered to be truth has its ultimate source in Him, wherever we find it."

Een mooie cartoon van de Naked Pastor geeft 10 aanwijzingen dat je voorganger een zombie kan zijn. En het leidt tot een mooie reactie van een voorganger: "My Easter message was ‘How to Thrive and Grow During a Zombie Apocalypse’. We expect people in church to behave like they have a new nature, but give them no freedom to really connect with God and each other on their own. We as leaders give no choice but to process the gospel as rules of conduct for our old nature to strive for, centered around the leader’s particular set of insecurities, judgments, and unhealed wounds. The result is an on-going devouring of brain and heart in exchange for a life of conformity, fear, and shuffling along aimlessly."

De Christian Monist durft controversiele onderwerpen aan te roeren. Hij heeft het hier over de overeenkomsten tussen een bordeel en de kerk - misschien geven die allebei een verschillend antwoord op dezelfde vraag? "If the Church was known for being a haven of mercy, where you could reveal your most vulnerable self, warts and all, and not only be accepted, but comforted, then the strongest gates could not keep the younger generation away. The church I dream of is one that is overflowing with mercy, giving comfort to the comfortless, and family to the family-less."

Een prachtig, maar behoorlijk theologisch artikel stelt met nadruk nog eens dat het Christelijk geloof niets anders is dan Christus - de Persoon zelf. Niet een theologie, of een ethiek of een organisatie.  "The entirety of who we are and what we do as Christians is derived from and contingent upon our spiritual union with the Spirit of Christ. This is not based upon an instrumental or causal connection with Christ whereby some "thing" other than Christ is extended to us, but is a personal and relational union whereby Christ Himself becomes the essence of all divine and spiritual realities in us." Dat leidt uiteindelijk tot verandering: "The objective of participating in Christianity and the Christian life is not just to avoid hell and get passage to heaven, but to allow the dynamic expression of the life of Jesus Christ by His Spirit to function in human behavior to the glory of God on the way to heaven (if such is to be perceived merely as locative and future). Regeneration of spiritual condition is but a crisis with a view to a living process! The Christian life is not self-generated by the initiative of the Christian, but is enacted by the dynamic expression of the life of Jesus Christ through the Christian. "Amen. Hierover gaat ook mijn eigen blog met de titel: Ongelofelijk simpel.