Een tot de nok toe gevuld 2018 en al weer veel plannen voor 2019

Het leek gisteravond alsof er oorlog was uitgebroken. De hele avond door geratel, afgewisseld met luide knallen die het glas in de sponningen lieten ratelen. En om twaalf uur hadden Bianca en ik moeite om te zien of nu echt de jaarwisseling plaatsvond, want er was al zoveel vuurwerk zichtbaar de hele tijd. Gelukkig is de rust nu heerlijk teruggekeerd. Vandaag staan er voor ons Disneyfilms op het programma en oliebollen en appelbeignets, en natuurlijk mijn jaarlijkse nieuwjaarsbericht, een traditie die ik al volhoud sinds het begin van deze blog in 2009. Ik heb echter besloten de inleiding dit jaar wat korter te houden om jullie niet te vermoeien met uitgebreide beschouwingen over de toestand in de wereld (kon beter) of mijn zorg over het klimaat en het milieu (ik heb genoeg inspiratie voor apocalyptische verhalen). Ik zal dit keer dus maar met de deur in huis vallen:
2018 was een geweldig jaar op schrijfgebied. Er kwamen niet een, niet twee, maar drie boeken van mij uit. Om te beginnen eind september mijn SF-verhalenbundel 'Het teken in de lucht', waarvoor ik het idee al bijna vijftien jaar geleden had, en tien jaar geleden het eerste verhaal schreef. Er verschenen ook al meerdere recensies, zonder uitzondering positief! Verder vroeg Patrick Berkhof me in het voorjaar of ik een verhaal wilde schrijven dat zich afspeelde in zijn Wold van Dizary. Ik had zijn boek gelezen en vond dat inspirerend, dus ik zei graag 'ja'. Mijn novelle 'Acmala' kwam uit in oktober en werd ook enthousiast ontvangen. Patrick en ik werden bovendien geïnterviewd voor het AD (de Zoetermeerse editie) waar fantastische foto's bij verschenen. In december verscheen tenslotte mijn SF-roman 'De afvallige ster', waar ik persoonlijke thematiek als pesten (dit was de eerste keer dat ik over mijn pestverleden kon schrijven) verbond met grootschalige SF-ideeën. De boekpresentatie was een feestje en ik wacht met spanning op de eerste recensies.
Korte verhalen van mijn hand werden gepubliceerd op de websites De Futurist en Historische Verhalen, in de tijdschriften Fantastische Vertellingen en The Flying Dutch en in de bundels Tenenkrommende Verhalen, Historische Verhalen II, Fantastic Story Competition, Achterblijvers, Aangenaam, Grijze Klever, Verhalen Vertellers en Lovecraft in de polder (drie stuks!). Ook stond er in Ganymedes 18 een gedicht van mijn hand! Ik plaatste verder drie verhalen 'uit de oude doos' op Sweek.
Elke maand verscheen dit jaar van mij een essay over een aan SF of fantasy gerelateerd onderwerp (eerst op Fantasize en toen die site ophield te bestaan op Fantasy-schrijven.nl). Ik was daarnaast vaste recensent voor Fantastische Vertellingen en in elke editie kwamen drie tot vier recensies van mijn hand te staan. Aan inspiratie voor nieuwe verhalen had ik geen gebrek dit jaar. Ik schreef zestien korte verhalen (vooral veel verhalen in het horrorgenre), de korte roman 'De groene toren' (gebaseerd op een verhaal dat ik schreef als tiener maar toen in een vlaag van religiositeit weggooide), en drie novelles: 'Acmala', 'De gevonden wereld' en 'Plastic vriend'. Ik mocht ook het voorwoord schrijven bij de nieuwste Edge.Zero-bundel en vlak voor de jaarwisseling kon ik van start gaan met mijn volgende korte roman: 'IJsbrekers'. Mijn tekenhobby pakte ik ook weer op en ik maakte heel wat tekeningen bij mijn eigen verhalen.
Ik was in 2018 te vinden op een heel aantal beurzen en evenementen, van Castlefest tot Fantasy Fest. Op de Dag van het fantastische boek mocht ik een goed bezochte workshop geven over 'De stad van de toekomst' en op Comic con Amsterdam zat ik in twee panels over het fantastische genre. Ik was tevens een van de juryleden voor de 'Achterblijvers'-verhalenwedstrijd en las en beoordeelde daarvoor een groot aantal korte verhalen.
Ik las dit jaar 94 boeken waarvan 44 van Nederlandse of Vlaamse auteurs. Van al die boeken schreef ik een recensie op Goodreads (die voor de Nederlandstalige boeken ook verscheen op Hebban). Ik las eindelijk de laatste twee boeken van de reeks van Steven Erikson, kon een heel aantal Euro-5 boeken lezen (jeugdsentiment) en vond onderin mijn kast een doos met SF-pockets uit de jaren 50 en 60 terug die ik ooit van een oom had gekregen - heerlijk leesplezier. Ook las ik veel mooie stripboeken (waaronder een nieuwe verstripping van 'The lost world' van Arthur Conan Doyle en nieuwe delen van de serie Konvooi). Ik vond het jaar op filmgebied wat tegenvallen. Er zat weinig verrassends tussen, al waren 'Ready Player One' en 'Spider-Man: into the Spiderverse' wel heel erg goed. Samen met mijn vrouw keek ik de serie Star Trek Enterprise en begon ik aan The Original Series. Verder genoten we van A series of unfortunate events, en ik kon Lost in Space, Altered Carbon, Westworld en American Gods ook erg waarderen.
Er kwam geen nieuw aquarium bij dit jaar, maar wel nieuwe vissen, zoals een argusvis en de snoek Ctenolucius hujeta. We blijven verder genieten van onze dwerghamster Dipper, die niet meer ondersteboven in zijn kooi hangt (hij is al twee, dus voor een hamster al wat ouder), maar die verder net zo levenslustig is als altijd. Bianca en ik bezochten weer dierentuinen en zagen onder andere de panda's in Ouwehands dierenpark, we gingen naar musea (Teylers museum in Haarlem blijft een favoriet) en waren aangenaam verrast door Sealife in Scheveningen, en we struinden langs boekwinkels in Amsterdam. Mijn sociale leven stond op een wat lager pitje want met al mijn schrijfactiviteiten heb ik eigenlijk een dubbele baan. En dat is af en toe vermoeiend. Ik kwakkelde wat met mijn gezondheid in het najaar en leek elk virus op te pikken, maar ik had gelukkig geen bronchitis (zoals in 2017). Ik had wel een paar keer een paniekaanval, dus de uitdaging voor 2019 wordt om daarbij op tijd in te grijpen.

Voorspellingen doen voor het volgende jaar is altijd lastig. Mijn ervaring is dat het meeste niet uitkomt. Dus ik hou graag een slag onder de arm. Sommige dingen weet ik echter wel zeker. Zo komt op de Boek10-dag van Godijn Publishing op 11 mei 2019 mijn novelle 'Plastic vriend' uit in de gloednieuwe reeks van Godijntjes. Mijn novelle in het Ziltpunkgenre gaat onder andere over plasticvervuiling in de oceanen en de royalties zal ik storten op de rekening van een organisatie die daar tegen strijdt. Op Castlefest in Augustus zal het door mij geschreven vijfde deel van de 'Castlefestkronieken' uitkomen, getiteld 'De gevonden wereld'. Sherlock Holmes en dinosauriërs op het terrein van de Keukenhof! Dat wordt leuk. Dit jaar gaat ook het project 'De zwijgende aarde' van Quasis van start. Vijf SF-romans van zes schrijvers in een gedeelde wereld. Ook ik werk mee en mijn boek 'IJsbrekers', het vijfde in de reeks, verschijnt in november. Ook ligt mijn boekje 'Mieren en sprinkhanen' nog steeds bij St. Fantastische Vertellingen! Ik hoop dat dit ook dit jaar nog kan uitkomen. Korte verhalen staan op de planning in SF Terra, The Flying Dutch, Tjonge en Fantastische Vertellingen en verder in bundels als 28x Blauwe Violen, 18x Verloren zielen, Historische Verhalen III en nog meer! Verder ga ik natuurlijk door met recenseren voor Fantastische Vertellingen en essays schrijven voor Fantasy-schrijven.nl.
Ik zal weer op een heel aantal festivals en beurzen te vinden zijn dit jaar. Om te beginnen op 26 januari Imagicon in Eden, waar ik aan twee panels zal deelnemen. Daarna de Sci Fi/Fantasy dag van Godijn Publishing in Delft op 2 maart 2019. Daar geef ik een workshop over het schrijven van actiescènes. Op 11 mei op de Boek10-dag zal ik ook een workshop geven. Verder zul je me kunnen tegenkomen op onder andere Elfia, Keltfest, Fantasy Fest Rijswijk en Castlefest. Collegaschrijver Sonn Franken heeft een mooi idee voor een schrijversgilde, dus misschien zie je me met die groep schrijvers ook in bibliotheken en boekwinkels terug.
Ik wil dit jaar ook weer nieuwe schrijfprojecten ondernemen. Als ik 'IJsbrekers' voltooid heb, ga ik samen met Theo Barkel een futuristische detective schrijven, 'De quantumdetectives'. Er komt waarschijnlijk ook een ander samenwerkingsproject aan en ik wil beginnen aan mijn SF YA-roman 'Het denkende woud'. Daarnaast ben ik al de verhalen aan het lezen voor de 'Nachtwakers'-verhalenwedstrijd van Godijn Publishing, want ik ben een van de juryleden. Het niveau ligt weer hoog.
Over lezen gesproken: ik wil dit jaar onder andere de zes Dunctonboeken van William Horwood herlezen en de doos met SF-pockets is nog lang niet leeg. Ook hoop ik weer veel Nederlandstalige werken tot mij te kunnen nemen. Misschien dat ik dit jaar het paludarium inricht dat ik al in huis heb (een soort aquarium met een landgedeelte), misschien ook niet. Ik ga in elk geval heel veel genieten van de aquariums die ik al heb staan. En van Dipper natuurlijk. Verder willen Bianca en ik weer regelmatiger naar de dierentuin, naar het museum en naar het strand in Scheveningen. Kortom, mijn nieuwjaarsbericht in 2020 zal wel weer net zo lang worden als deze ...

'De afvallige ster' komt uit in 2018 maar 'Ganymedes 17' is nu al verkrijgbaar

En zo zijn er opeens weer twee maanden verstreken sinds ik mijn vorige tweemaandelijkse blogpost schreef. En opnieuw is de afgelopen twee maanden meer gebeurd op schrijfgebied dan ik kan opsommen ... Maar ik zal een poging wagen! Om te beginnen meldde ik in mijn vorige bericht dat ik begonnen was met het schrijven van mijn SF-roman 'De afvallige ster' (ik was toen net klaar met de eerste twee hoofdstukken). De inspiratie had me flink te pakken, want op 20 juli was het boek af. In zes weken had ik bijna 76.000 woorden geschreven. Ik moest er ook een paar dagen van bijkomen, om eerlijk te zijn. Ik stuurde het manuscript, nadat ik er nog een keer doorheen was gegaan, naar Theo Barkel van uitgeverij Macc. Op Castlefest, het eerste weekeinde van Augustus, vertelde hij me dat hij het een mooi, goed geschreven boek vond, en dat hij het graag wil uitgeven. Ik kan dus bij dezen melden dat 'De afvallige ster' in 2018 gaat verschijnen! Ik kijk er erg naar uit, want dit boek gaat over onderwerpen die me na aan het hart liggen, zoals pesten, zelfbeeld en ouders met hoge verwachtingen, maar bevat ook sommige van de meest grootschalige actiescènes die ik tot nu toe heb geschreven!

Ander mooi nieuws kreeg ik een paar dagen na het publiceren van de vorige blog, namelijk dat mijn verhaal 'Thuisreis' en een gedicht van mijn hand waren geaccepteerd voor de jaarlijks verschijnende bundel 'Ganymedes 17' - de organisatie hield het spannend, want ik kreeg eerst een mail waarin stond dat mijn verhaal was afgewezen, maar die bleek per abuis te zijn verzonden! Nou ja, beter dan andersom, zal ik maar zeggen. Ondertussen is 'Ganymedes 17' verschenen en zoals je op de foto kunt zien was ik er erg blij mee! De bundel heb ik ook alweer gelezen ondertussen en hij beviel me zeker, vooral omdat er relatief veel SF-verhalen in staan. Wie een tof SF-verhaal van mij wil lezen en ook wil kijken wat er nog meer gebeurt in het fantastische genre in Nederland, mag deze bundel niet missen! Je kunt hem bestellen op de website van Fantastische Vertellingen.
Ik heb een paar maanden geleden ook verhalen opgestuurd voor de EDGE.Zero-wedstrijd. Dit is een wedstrijd die beoogt het beste genreverhaal van het vorige jaar te belonen, en het is de bedoeling dat verhalen die in bundels en tijdschriften hebben gestaan of aan wedstrijden hebben meegedaan worden opgestuurd. Ik had meerdere verhalen opgestuurd. Een paar daarvan bereikten de 'longlist' en een kwam terecht op de 'shortlist'. En dat betekent dat mijn verhaal 'De ijzeren vrucht' (waarmee ik had meegedaan aan Trek Sagae) zal worden gepubliceerd in de EDGE.Zero-bundel die eind september uitkomt! Je krijgt de bundel automatisch als je bent geabonneerd op de Wonderwaan (leuk tijdschrift!), maar hij zal ook afzonderlijk te bestellen zijn.
Op 6 augustus verscheen op de website Historische Verhalen mijn verhaal 'De pastoor en de leviathan', dit keer geen SF-verhaal, maar een historische vertelling over de St. Lucia-vloed. Ik was er erg blij mee, en later dit jaar verschijnt nog een verhaal op deze website. De verhalen zullen begin 2018 verschijnen in een bundel!
Ik plaatste zelf op Sweek mijn wat oudere verhaal 'De Tyrannosaurus', dat naast verwijzingen naar Jurassic Park ook knipoogt naar 'The Two Towers' en de Star Wars-films.

De SF Terra (ook een leuk tijdschrift) publiceerde in augustus mijn verhaal 'Wereld van monsters', over een man die zoekt naar een tijdlijn waarin de olifantsvogel, de Tasmaanse buidelwolf en dergelijke niet door de mens zijn uitgeroeid. Er stond ook een prachtige illustratie bij! Ik was onder de indruk.
Tenslotte plaatste Anthonie Holslag, zelf ook een begaafd auteur van spannende, psychologisch gelaagde verhalen, op zijn website mijn SF/Horror-verhaal 'Vruchtvlees', dat hij zelf als 'beklemmend' beschreef.
Weer veel om trots op te zijn! En er gaat nog het een en ander aankomen dit jaar aan bundels en verhalen. Bovendien heb ik weer twee verhalen opgestuurd om mee te dingen naar de Harland Awards. Dat zal voorlopig de laatste wedstrijd zijn waar ik aan meedoe, want het kost me iets teveel tijd, en de spanning rond de uitslagen van de wedstrijden is ook niet altijd even gezond voor me. Ik moet in elk geval tot april 2018 wachten tot ik hoor wat de jury van mijn inzendingen vond!

Ook wat betreft de promotionele activiteiten waren het twee drukke maanden. Zo stond ik 2 juli met mijn collega's van Macc op de boekenmarkt in Dordrecht, wat heel gezellig was - en ik heb veel boekenliefhebbers ontmoet. Ik vond er bovendien tweedehands delen 1 t/m 9 van de Ganymedes-serie! Het weekeinde daarna trokken we naar Gent voor de comiccon aldaar - het was er warm (mijn middeleeuws kostuum was niet echt berekend op de weersomstandigheden), er liepen prachtig verkleedde mensen rond, maar helaas weinig mensen met interesse in onze boeken. Anders was het op Castlefest, waar ik twee dagen in de schrijverstent stond, en zowel De Krakenvorst, boek 1: Keruga, als Conquistador veel nieuwe lezers vonden. Het volgende evenement wordt Comiccon Amsterdam komend weekeinde in de RAI, waar ik voor het eerst aan panels ga deelnemen, op zaterdag aan een panel over SF, en op zondag aan een panel over schrijftechnieken!

Lezers blijken nog steeds positief over mijn boeken. De laatste weken werd ik overspoeld door een ware vloedgolf van recensies voor Conquistador. Een positieve Biblionrecensie (ik hoop dat veel bibliotheken mijn boek gaan aanschaffen), maar ook een enthousiaste aanbeveling van Moon Kager: "Door de beeldende schrijfstijl van Klein Haneveld gaat er voor de lezer een hele wereld over. Wanneer je houdt van Science Fiction kun je 221 bladzijdes genieten van de wereld die Johan voor je heeft geschapen. Het ene verhaal zal je beter passen als het andere, maar in elk verhaal word je verrast door veel creatieve hersenspinsels."
Paul van Leeuwenkamp schrijft: "Met Conquistador toont Johan Klein Haneveld zich een vakkundig sciencefictionschrijver die in een degelijke stijl goed gecomponeerde verhalen schrijft over onderwerpen die er toe doen ...  Johan Klein Haneveld verklaarde zich meermalen een liefhebber van Asimov en Clarke, en is ook in de traditie van die auteurs dat hij, op eigen en eigentijdse wijze, sciencefictionverhalen schrijft."
Ook Henk Medema is enthousiast: "Misschien is dat de kracht van het boek: het wisselende perspectief van de verhaallijnen en de verschillende metaforen, zodat de lezer steeds weer in een nieuw soort peinzen wordt achtergelaten. Dat is veel waard."
Boekenblogger Marcia van der Swan, de enige in SF gespecialiseerde blogger die ik ken, was ook te spreken over mijn bundel: "Johan Klein Haneveld schrijft vlot, maar tegelijkertijd heel beeldend. De meeste verhalen zag ik dan ook als een film aan me voorbij trekken. Ik vond het bovendien erg leuk dat er doorheen de verhalen heel wat referenties naar andere Sci-Fi boeken en auteurs verstopt zitten. Hierdoor kreeg ik een heel duidelijk beeld van de auteur: een science fiction nerd met kennis van en liefde voor het genre, die ook nog eens goed kan schrijven."
En dan waren er ook nog recensies van Tazzy Jeninga, Natascha van Limpt en Hanneke Tinor-Centi. Ik voelde me verwend.
Ook De Krakenvorst, boek 1: Keruga wordt nog steeds gelezen. Zo kreeg mijn boek van Connie Flipse van Connies boekenblog een positieve beoordeling: "Aan het einde van dit deel is bij alle drie de personages hun leven totaal overhoop gehaald en worden ze geconfronteerd met uiteenlopende uitdagingen en vijanden. Waarbij de lezer door de rustige en uitgebreide opbouw langzaam maar zeker helemaal bij betrokken is geraakt."

Wat verder memorabel was in de afgelopen twee maanden was de bijeenkomst met vijf andere SF-schrijvers bij Jasper Polane (uitgeverij Quasis) thuis. We gaan samen namelijk een heel tof project op poten zetten. Ik kan er nog niet te veel over kwijt, maar het zal de SF als genre weer in de schijnwerpers gaan zetten in Nederland, zodat je er als lezer echt niet meer omheen kunt. Je zult er nog veel over gaan horen, de komende paar jaar.
Verder kwamen de schrijvers van uitgeverij Macc bij elkaar op de jaarlijkse schrijversdag. Daar werd heerlijke gegourmet, en veel gelachen, maar er werden ook concretere plannen gesmeed. Zo meldde Theo Barkel dat de promotionele bundel met korte verhalen van de Macc-schrijvers er daadwerkelijk gaat komen (daarin zullen jullie mijn verhaal 'Symbiose' kunnen aantreffen). Verder vertelde hij dat een Duitse uitgeverij interesse heeft boeken van uitgeverij Macc in het Duits uit te brengen. Het zou gaaf zijn om met De Krakenvorst een nieuwe markt aan te kunnen boren! En we hebben afgesproken dat ik in 2019 het vijfde deel ga schrijven van de Castlefestkronieken. Deel 3 kwam begin deze maand uit op Castlefest, en was voor mij ook een primeur, want het was het eerste boek waar ikzelf als personage in voorkwam, en bovendien een van mijn creaties, de Kraken uit mijn fantasyroman! Ik ben er heel trots op. En het wordt erg leuk zelf te schrijven over het festival, fantasyboeken en bekende karakters, mogelijk met een steampunktintje ...

Ik heb ook nog heel wat andere dingen geschreven behalve verhalen de afgelopen maanden. Zo ben ik in augustus 'Schrijver van de maand' op de blog 'Ik hou van horror, fantasy en spanning ...'. Daarvoor schreef ik een essay over de rol van dinosauriërs in mijn fictie (vergezeld van enkele illustraties van mijn hand). Maar ik schreef ook een tweede bijdrage over de verschillen tussen SF en fantasy en waarom we ze allebei hard nodig hebben, vooral in deze tijd.
Mustreads or not plaatste een interview met mij, net als uitgeverij Macc en Tazzy Jeninga.

Over twee maanden zal ik vast weer genoeg te vertellen hebben. Ik krijg namelijk binnenkort het manuscript van De Krakenvorst, boek 2: Kartaalmon terug van mijn uitgever om te herschrijven, zodat het eind dit jaar kan verschijnen (daar ga ik hard aan werken), de volgende Fantastische Vertellingen komt uit (dit keer zonder verhaal van mij, maar met drie boekbesprekingen), de terdoopbestelling van Ganymedes 17 vindt plaats (op 9 september in Amsterdam), het culturele festival in Bergen op Zoom op 7 oktober waar ik een korte lezing zal houden en er komen weer fantasyfestivals aan als Elfia en verschillende Comiccons! Volg me op mijn facebookpagina Johan Klein Haneveld, schrijver om van alles op de hoogte te blijven!

Ik overleefde 2016!

De memes en plaatjes verschijnen al op internet: 'I survived 2016'. Of '2016 was written by G.R.R. Martin. I want J.K. Rowling to write 2017' (alsof zij niet in het laatste boek een flinke bups geliefde karakters om zeep helpt ...). Niet alleen stierven er heel veel bekende artiesten en acteurs (en een van mijn geliefde schrijvers Richard Adams, bekend van Waterschapsheuvel), de uitslag van de verkiezingen in Amerika lieten ook een wrange nasmaak achter. Eigenlijk wilde ik echter een positief nieuwjaarsbericht schrijven! Het gaat met mij namelijk beter dan in heel lange tijd. Ik voel me zelfs gelukkiger dan ooit sinds mijn tienertijd. Ik kan weer volop genieten van mijn passies (ik heb lang niet zo veel naar mijn aquariums gekeken), en voel niet meer de drang om met afvinklijstjes en schema's mezelf aan het werk te houden. Mijn zelfvertrouwen is met sprongen toegenomen en zelfs de winter krijgt dit jaar geen vat op me. Ik blijf positief ondanks de grijze luchten.

Maar om uit te leggen hoe dat zo gekomen is, moet ik ook wat moeilijkere dingen vertellen. Zo raakte ik dit voorjaar mijn overtuiging kwijt van de waarheid van het christelijke geloof. Ik betoogde al jaren geleden dat ik 'nauwelijks nog geloofde', maar de laatste bastions van zekerheid stortten dit jaar in. Dit is niet de plek om een theologisch betoog te schrijven, maar de belangrijkste redenen voor mij waren: -het feit dat de kerk voor het grootste deel steeds 150 jaar op de rest van de wereld achterloopt, in het accepteren van wetenschappelijke ontdekkingen (er wordt nog steeds gediscussieerd over evolutie!), en in het omgaan met andergeaarden (de LGBTQA-gemeenschap), -daarmee samenhangend de overeenkomsten van fundamentalistisch/evangelisch gelovigen met samenzweringsdenkers, het gesloten systeem waarin de antwoorden vaststaan en rationele capaciteiten worden gewantrouwd. - de cirkelredenering waar het uiteindelijk op neer komt: 'ik geloof in God omdat het in de bijbel staat, ik geloof in de bijbel omdat het Gods woord is'. - daarmee samenhangend: de totaal uiteenlopende overtuigingen, van het zwarte kousen denken van 'knielen op een bed violen', tot pinksterevangelisch enthousiasme, tot Amerikaanse rechtse politiek, die allemaal worden gebaseerd op de bijbel. Deze visies kunnen niet allemaal waar zijn! Maar als je ze wél allemaal uit de bijbel kunt bewijzen, kun je dus eigenlijk niks uit de bijbel bewijzen. Dat punt werd voor mij onderstreept door de verkiezing van Trump in de VS, onder andere door de steun van de fundamentalistische evangelische beweging. Als er iemand ver af staat van Jezus, zoals ik hem heb leren kennen uit de Evangeliēn, is dat Trump wel. Of het moet Wilders zijn. Die ook door christenen gesteund wordt. Het bewijs dat het christendom in mijn ogen failliet is.
De verkiezing van Trump leidde er bij mij toe dat ik nog meer kwijt raakte. Mijn hoop in een goede toekomst, bijvoorbeeld. De klimaatveranderingen zullen nu echt niet meer tot stilstand kunnen worden gebracht, laat staan worden omgekeerd. Het uitsterven van diersoorten zal toenemen, natuur zal als het niet commercieel exploiteerbaar is, als grondstof gebruikt worden. Racisme en uitsluiting van andersgeaarden zal toenemen en de wereldvrede wordt bedreigd. Dat bijna de helft van de Amerikanen voor zo iemand stemden, doet me bovendien twijfelen aan mijn vertrouwen in de mensheid. Van individuele mensen kan ik blijven houden, maar van de mensheid als massa? Mijn korte verhalen zijn al jaren behoorlijk cynisch over de toekomst van de mensheid en dat zullen ze helaas moeten blijven.
Oh, en dan werd ik in het voorjaar ziek (de griep, samen met een fikse teleurstelling, leek op een nervous breakdown), wat werd gevolgd door ziekte van mijn vrouw. Een tijd lang leek het alsof ons huwelijk voorbij zou zijn, wat me intens verdriet opleverde. Ik zat totaal aan de grond. Mijn pijn bracht me er (samen met het advies van Marten) toe professionele hulp te zoeken. Niet alleen een andere huisarts (die constateerde dat er het een en ander mis was met mijn bloeddruk), maar ook eerst een psycholoog en ook een psychiater. Zij waren het er allebei over eens: ik had last van angstklachten en paniek, en dat hoorde bij een dysthyme stoornis. Een vorm van depressie die niet maar een paar maanden duurt, maar jaren. Eigenlijk was ik al sinds het begin van mijn twintiger jaren depressief. Ik had alleen al die tijd het idee dat het aan mij lag, dat ik iets in mijn leven moest veranderen om het op te lossen. Het werkte alleen niet. Nu had ik gesprekken met mensen die mijn lijden serieus namen. Maar ook kreeg ik antidepressiva voorgeschreven. Depressie is namelijk gewoon een ziekte, net als kanker, alleen minder zichtbaar. En de pillen bleken bij mij daadwerkelijk te helpen. De bijwerkingen werden snel minder en na een paar weken al voelde ik me vrolijker dan eerst, ging ik weer volop voor mijn passies, kon ik situaties op het werk en in de familie beter relativeren en zelfs mijn slaap verbeterde! En die effecten verdwenen niet na een maand of twee, maar ze bleven gewoon! Ook in de winter!
Verder gingen mijn vrouw en ik gewoon met elkaar verder en het afgelopen half jaar was het beste half jaar uit onze hele relatie tot nu toe. We hebben samen leuke dingen gedaan (naar het strand in Scheveningen, naar een jamsessie bij lunchcafe Zondag, naar fantasyfestivals, dierentuinen, musea, en samen naar de film!) en nu ik door mijn pillen ook echt van vrije tijd kan genieten zonder de druk te ervaren dat ik iets moet presteren, genieten we ook meer dan ooit van elkaars nabijheid. We gaan het volgende jaar in met veel vertrouwen en hoop voor onze relatie!
Daarnaast kon ik dit jaar eindelijk terug naar een driedaagse werkweek. De invoering van een vervelend relatiebeheersysteem maakte het er op kantoor niet leuker op, maar ik had wel meer tijd om aan het schrijven te wijden. Dit jaar won ik de derde prijs in de Fantastels wedstrijd. Ik publiceerde verhalen in Ganymedes-16, Fantastische Vertellingen, SF Terra en online op Fantasize. En mijn boek 'De Krakenvorst, boek 1: Keruga' kwam uit bij uitgeverij Macc! Ik hoop dat jullie het boek ook willen lezen! Hebben jullie het boek nog niet? Je kunt het bestellen op Bol, maar ook bij mij een gesigneerd exemplaar kopen. Of kom naar de signeersessie en boekpresentatie op vrijdag 13 januari 's avonds bij boekhandel Stevens in Hoofddorp! Maar genoeg over dat boek, ik had in oktober ook nog eens de ingeving een manuscript voor een verhalenbundel op te sturen voor het Boek10 project van Godijn Publishing, en het werd geaccepteerd! De laatste maanden voel ik me voor het eerst in de eerste plaats 'Schrijver' en niet langer 'redacteur'. Dit is wie ik ben en wat ik doe.
Er kwamen geen nieuwe aquariums bij dit jaar, maar ik heb wel een paar aquariumdromen kunnen verwezenlijken. Zoals een overstap naar bijzondere vissen zoals een Afrikaanse mesvis en een wimpelaal (een van de beste beslissingen ooit op aquariumgebied!), en witwanggrondels in mijn nieuwste aquarium (ik vond zelfs een jong grondeltje vorige week). Sammie de muskusschildpad blijft ons ook veel plezier geven, net als de dwergklauwkikkers.
Ik heb dit jaar verder nog kunnen genieten van een week in Oxford samen met mijn beste vriend Cornell - waarbij in mijn veertigste verjaardag vierde in 'The Eagle and Child', de pub waar C.S. Lewis en J.R.R. Tolien en de rest van de Inklings bij elkaar kwamen. Een jeugddroom die uitkwam! Volgend jaar hoop ik de reis nog een keer te maken maar dan met Bianca.

En aan het eind van het jaar realiseer ik me dat ik mijn geloof niet werkelijk kwijt ben geraakt. Ik kan geen atheïst zijn. Ik heb te vaak de liefde van God ervaren, zijn bemoedigende stem in mijn leven gehoord en ben te vaak onder de indruk geweest van de natuur, in het groot en in het klein. Maar of die Goddelijke aanwezigheid gevangen kan worden in dogma's, zelfs in de christelijke, dat geloof ik niet meer. Dat kan ik niet meer. De reis voor de toekomst wordt, te zoeken naar wat dat primaire godsbesef dan eigenlijk wél betekent. Leren liefhebben zal daar een deel van zijn, vermoed ik.
Verder zal mijn schrijfcarrière zich nog verder gaan ontwikkelen volgend jaar. Niet alleen komt op 6 mei mijn SF-bundel 'Conquistador' uit als deel van het Boek10-project (jullie zijn allemaal welkom op de feestelijke dag waarop de tien boeken officieel worden gepresenteerd!), maar in het najaar zal het tweede deel van De Krakenvorst verschijnen, 'boek 2: Kartaalmon'. Er staan verder publicaties op stapel in de SF Terra (ze hebben nog een verhaal van me liggen, maar wilden er graag nóg een), Fantastische Vertellingen (zowel in het maartnummer als in het juninummer), The Flying Dutch (die erg blij waren met het SF-verhaal dat ik ze opstuurde), op de websites Historische verhalen en Fantasize, en in de bundel met 'Tenenkrommende vertellingen' die Remco Meisner gaat uitbrengen. Verder hoop ik weer te worden opgenomen in de bundel Ganymedes 17, waarvoor ik een verhaal en een gedicht heb opgestuurd, in het tijdschrift 'Moord & Mysterie' en ik hoop ook terecht te komen in de bundels rond de nieuwe editie van 'Edge.Zero'. Daarvoor kan ik onder andere de tien verhalen opsturen waarmee ik dit jaar aan wedstrijden heb meegedaan. Ook dit jaar hoop ik weer te kunnen meedoen aan de Harland Award, Fantastels en Trek Sagae. Ten slotte ben ik gevraagd om behalve mijn verhalen ook recensies te schrijven voor het kwartaalblad Fantastische Vertellingen (als je nog geen abonnee bent, meld je aan!) en overweeg ik de mogelijkheid van een column voor een fantasywebsite.
Naast alle boekpresentaties, fantasyfestivals en conventies en redactieklussen, gaat het dus een druk jaar worden op schrijfgebied. Het schrijven van mijn volgende SF-roman (waar ik een gaaf idee voor heb, trouwens) heb ik dus maar even op de langere termijn gezet. In plaats daarvan hoop ik de rustige periodes in het jaar te gebruiken voor het schrijven van nog wat korte verhalen. Maar wie weet kruipt het bloed toch waar het niet gaan kan en ga ik het boek toch gewoon schrijven. Dat soort dingen durf ik niet meer van mezelf te voorspellen!
Ik verwacht op aquariumgebied geen grote veranderingen. Er zal een keer een aquaponicssysteem op het balkon komen, maar dat duurt nog wel even, en mijn kleinste aquarium krijgt een nieuwe lichtkap (dank je wel Marten!). Wel verwacht ik veel van de op stapel staande films! Het lijkt namelijk alsof de ruimtefilm weer populairder wordt, met niet alleen de nieuwe Star Wars-film op stapel, maar ook Guardians of the Galaxy 2 en Valerian in aantocht. En Thor Ragnarok. Verder natuurlijk superheldenfilms in overvloed en een nieuwe van Pixar! Ook weer goede boeken. Ik hoop weer meer pareltjes te ontdekken onder de Nederlandse genreschrijvers, maar ik kijk ook uit naar het laatste boek over The Fitz and the Fool van Robin Hobb. En dan zijn er nog de games. Mass Effect Andromeda is de reden dat ik na het kapot gaan van mijn PS4 niet heb geopteerd voor een gewone blurayspeler, maar voor een nieuwe spelcomputer. Dat en het feit dat we Netflix kunnen kijken via de PS4.
Samengevat: volgend jaar zou wel eens een bijzonder jaar kunnen worden.

We gaan er weer voor dit jaar!

Weer een jaar afgesloten, weer een nieuw jaar om naar vooruit te kijken. Het lijkt nog maar net geleden dat ik mijn laatste nieuwjaarsbericht plaatste, maar dat schijnt bij het ouder worden te horen: de tijd glipt als water door je vingers. Toch zijn er weer 365 dagen geweest om in te leven, te lezen, te werken en te schrijven, en die zijn ook behoorlijk rijk gevuld geweest! Zoals ik gewend ben, vroeg ik in januari tijdens het wandelen aan God een bijbeltekst die het thema zou zijn voor het komende jaar. Het was dit keer: 'Ik ben de weg, de waarheid en het leven'. Nadenkend over deze woorden kwam ik tot de realisatie dat wat Hij me hiermee wilde zeggen, was dat Hij 'het leven' is - dat wil zeggen: het gewone, dagelijkse leven, (eten, werken, slapen) en dat ik me daarop mag richten in plaats van met mijn hoofd in de wolken te lopen, omdat Hij ook in het alledaagse volop aanwezig is en daarbij betrokken is. Nou, dat heb ik geweten!
Op het gebied van het alledaagse leven was 2015 namelijk helemaal niet makkelijk, en het was ook nodig dat ik mijn energie erop zou richten om goed voor mezelf te zorgen en keuzes te maken die voor mij en mijn vrouw gezondheid en levensvreugde zouden opleveren. Waar ik eerst geneigd was aan mijn grenzen voorbij te lopen en mijn lichamelijke en geestelijke welzijn te verwaarlozen, botste ik er nu volop tegenaan. Dat was bepaald niet prettig. Ik heb al langer geworsteld met stress en daaruit volgende slaapproblemen (zie al mijn vorige nieuwjaarsberichten), maar dit voorjaar werd het weer erger en erger. De symptomen stapelden zich op. Ik ging steeds slechter slapen, werd 's nachts badend in het zweet wakker, met bonkend hart. Ik had darmproblemen (het hield niet op met borrelen, en ik had last van brandend maagzuur), die steeds erger werden. In februari begon ik opeens een luide piep in mijn oren te horen, dag en nacht, die niet verdween, wat ik ook probeerde. Ik werd enorm moe, was af en toe overdag misselijk van vermoeidheid. En uiteindelijk kreeg ik er ook tintelingen bij in mijn vingers en mijn tenen (terwijl mijn eczeem ook weer wat begon op te spelen). Allemaal stressklachten. Ik wilde me echter niet ziek melden. Gelukkig ontdekte ik dat veel te maken had met hyperventilatie. Mijn vrouw merkte op dat ze al sinds onze verkering vond dat mijn ademhaling wel heel snel en oppervlakkig was. En ik werd me er zelf ook van bewust. Dus begon ik met ademhalingsoefeningen, elke dag, zo vaak ik kon.
Dat vergde ook mentale inspanning, maar de effecten waren duidelijk. Ik begon weer beter te slapen en de symptomen verdwenen. Mijn darmen kwamen tot rust en mijn eczeem speelde niet meer op (ik hoef niet eens meer te smeren!). Maar het moet niet bij symptoombestrijding blijven. Dit jaar heb ik veel bronnen van stress in mijn leven aangepakt. Mijn relatie met mijn ouders is sterk verbeterd en niet meer stressvol, ik neem meer tijd voor mezelf en heb er zelfs voor gezorgd dat mijn administratie zich niet langer opstapelt. En ook ben ik mezelf niet langer gaan verschuilen. Ik ben gaan staan voor wie ik ben, en werd zelfs boos. Dat had effect: ik sliep opeens weer goed! De 'man met de hamer' waar ik van gewend was dat hij om half drie 's middags langs kwam en me als een uitgewrongen vaatdoek deed voelen, kwam opeens langs 's avonds om half elf - mijn ritme was hersteld! De piep in mijn oor werd ook minder, behalve onder bepaalde omstandigheden. Mijn doel is dus nu om die omstandigheden ook zo veel mogelijk tot het verleden te laten horen. Ik heb veel te lang met stress en de gevolgen ervan geleefd.
Geloof was ook jarenlang een bron van stress voor me: met name het idee dat ik niet genoeg deed voor God. Dit jaar ben ik regelmatig naar de kerk gegaan (de Anglicaanse kerk voelt echt als geestelijk thuis), en dat was het wat religie betreft. Ik heb in de zomer tijdens een wandeling aan God gevraagd of het erg was dat ik niet zo vaak met hem sprak of religieus bezig was. Hij suggereerde dat ik Hem behandelde als een klein kind zijn vader, dat ik me door Hem bij de hand wilde houden en bij elke stap omkeek, of het wel goed was. Maar om echt zelfstandig te worden, zou ik hem moeten durven loslaten. Ik zou moeten leren fietsen zonder zijwieltjes, en leiderschap nemen over mijn eigen leven (iets waar mijn vriendin Chiat me ook aan herinnerde). Dit is geen teken van ongeloof, of afzetten tegen. Het is volwassenheid, en daar is God juist blij mee!

Okee, een lang verhaal over wat dit jaar me gebracht heeft. De rest houd ik dus voor het gemak maar kort! Dit jaar is bijvoorbeeld eindelijk de badkamer gedaan, waardoor we een week in de troep hebben gezeten, maar we lopen nu in elk geval niet het gevaar dat de tegels op ons hoofd vallen. Daarnaast heb ik genoten van onze muskusschildpad Sammie, die heel erg gegroeid is, maar zijn eigenwijze karakter niet heeft verloren. Mijn vrouw en ik houden veel van hem. Er is zelfs een vierde aquarium bij gekomen dit jaar! Een met slakkenhuisbroedende cichliden uit het tanganyikameer! Mijn favoriete vissen eigenlijk. En in mijn kleinste aquarium zwemmen dropgoerami's. Zeldzame en gevoelige visjes, die het heel goed doen!
Verder zijn Bianca en ik naar fantasyfestivals geweest, naar de dierentuin, naar Londen, naar stripbeurzen, naar het museum, en hebben we ge-'high tea'et. Ik heb veel gelezen (68 boeken), heb mijn liefde voor kruiswoordpuzzels herontdekt en ben vaak naar de film geweest (lang leven de Pathe-pas). Ik heb ook behoorlijk veel geschreven: 36 korte verhalen, 50 gedichten en 13 filmbesprekingen (en 68 boekrecensies op Goodreads). Natuurlijk was dit het jaar waarin ik de Trek Sagae-award won, een verhaal publiceerde in de bundel Ganymedes 15 (warm aanbevolen!), meewerkte aan het boek 'Woestijnvaders' (een tweede druk verschijnt binnenkort) en waarin mijn boek 'De loser die wint' eindelijk verscheen (laat me weten wat je ervan vindt!). Dat zijn voor mij toch wel de hoogtepunten van het jaar geweest.

Op het werk gebeurden behoorlijk stressvolle dingen, met een collega die met zwangerschapsverlof ging, een leidinggevende die vertrok en een directeur die de organisatie ook verliet. Ik heb wel mooie artikelen kunnen schrijven (onder andere over klimaatverandering en de rol van de veeteelt daarin) en dat hoop ik ook het komende jaar te kunnen doen. Maar dan een dag per week minder, want per 1 januari werk ik nog maar drie dagen! De extra vrije dag kan ik goed gebruiken voor mijn schrijfactiviteiten, want dat worden er niet minder. Zoals lezers van mijn blog wel weten heb ik namelijk een contract voor de publicatie van mijn fantasyduologie 'De Krakenvorst'. Het eerste deel 'Keruga' verschijnt dit jaar bij uitgeverij Macc. Verder ga ik mijn gedachten over het sacramentele wereldbeeld (waarin wat Jezus deed een teken is van wat altijd en in alle tijden al waar was en is) uitwerken tot een nieuw studieboek. Ik heb verhalen opgestuurd voor drie verschillende wedstrijden en voor de volgende Ganymedes-bundel en ga dit jaar ook weer aan vier verhalenwedstrijden meedoen (misschien zelfs wel meer). Daarnaast wil ik dit jaar een bundeling gaan maken van mijn beste gedichten en die uitbrengen, misschien via een 'publishing on demand'-service. Ik hoop ook de kans te krijgen lezingen te geven. Op zaterdag 30 januari houd ik alvast van 14.00 tot 15.00 uur een signeersessie bij de 'Bijbel-In' in Delft - wil je een gesigneerde versie van mijn boek of wil je nog een exemplaar van 'Neptunus' of 'De Derde Macht', kom dan daar even langs!
Verder komt dit jaar rond mijn veertigste verjaardag een van mijn grootste verlangens uit. Dan zal ik namelijk met mijn beste vriend een bezoek brengen aan de Eagle and Child, de plek waar de Inklings bijeenkwamen, en daar het glas heffen op mijn grote voorbeelden: C.S. Lewis en J.R.R. Tolkien. En ook de andere sporen die zij in Oxford hebben achtergelaten zullen we bezoeken. Noem het gerust een bedevaart. Er staat dit jaar geen nieuw aquarium op de planning, maar ik zal wel weer lekker veel boeken lezen, naar de film gaan, series kijken, op het balkon zitten en van het leven genieten. En hopelijk kan ik volgend jaar op nieuwjaarsdag terugkijken en schrijven dat de stress nu echt tot het verleden behoort en de symptomen daarvan ook. Maar ook als dat niet het geval is, ga ik wel van het komende jaar met volle teugen genieten. Eerste stap? De traditionele badjasdag, met dit keer de Batmanfilms van Christopher Nolan op het programma.

Een rustig nieuw jaar

Een ding dat mij opvalt als ik eerdere nieuwjaarsberichten teruglees, is dat er in het er op volgende jaar niet gebeurt wat ik verwacht of hoop dat er gaat gebeuren. Ongeveer de helft van mijn wensen of voorspellingen komt helemaal niet uit. Maar toch zie ik als ik terugkijk heel veel positieve dingen. Juist waar ze onverwacht waren, en me als uit het niets verrasten. Zin en nut van zo'n jaarlijks terug- en vooruitkijkmoment zijn dus discutabel. Behalve als de betekenis ervan is me te doordringen van mijn kleinheid, en mijn onvermogen mijn eigen leven te kunnen voorspellen. En een dankbare houding te stimuleren voor wat God of het universum op mijn pad brengen. En ten slotte te realiseren dat ook als tijd en toeval me met moeilijkheden treffen, dat het waarderen van schoonheid, waarheid en intimiteit niet in de weg hoeft te staan. De combinatie van hoop en futiliteit in de nieuwjaarsberichten op mijn blog doet me denken aan het bijbelboek Prediker (niet voor niets bevatten de voorgaande regels daarnaar een allusie). Er is tenslotte niets nieuws onder de zon. Het bestaan was toen ook al leeg en vluchtig en je zwoegt en zwoegt. Maar de Prediker zegt daarbij: "Geniet van het leven met de vrouw die je bemint. Geniet op alle dagen van je leven, die God je heeft gegeven ... Het is het loon dat God je heeft gegeven" (9:9,10). En ondertussen doen wat je hand vindt om te doen, en voor zover mogelijk goed voor jezelf zorgen.
Het afgelopen jaar leek vrolijker te beginnen. De tekst die de Heer me gaf, was: 'Zij die op God vertrouwen, krijgen nieuwe kracht en stijgen op als op vleugelen van de arend' (In de NBV: 'Wie hoopt op de HEER krijgt nieuwe kracht: hij slaat zijn vleugels uit als een adelaar' (Jes40:31)). Misschien wilde God zeggen dat mijn inspanningen nu beloond zouden worden. Inderdaad kreeg ik te horen dat een uitgever interesse had in mijn manuscript 'Wat als God je verhaal vertelt?', en begon ik met Bianca plannen te smeden om een dag minder te gaan werken. Maar de tekst betekent natuurlijk ook dat God kracht geeft in moeilijke omstandigheden. En het jaar bevatte inderdaad de nodige moeilijke momenten. Mijn gezondheid was bijvoorbeeld niet heel erg best. Ten eerste door een zweepslag in mijn kuit in januari. Vervolgens een gekneusde rib in april, en darmproblemen in het najaar. Ik ben nooit eerder zo vaak bij de huisarts geweest. Daarnaast (of daardoor) kreeg ik opnieuw te maken met slaapproblemen en stressklachten. Eczeem bleef een probleem en mijn gewicht nam  weer toe. Ingesleten patronen van verplichting en schuldgevoel joegen me weer op tot over mijn grenzen. Ik wilde zelfs met een gekneusde of gebroken rib de volgende dag weer in beweging komen. Mezelf stil zetten was er niet bij, behalve toen dat me in de zomer werd opgedrongen vanwege de ziekte van mijn vrouw. Dit bleken de zwaarste twee maanden van mijn leven tot nu toe. Dat ik ze kon doorstaan, was een goede les. Zoveel kracht heb ik dus in me. Het hielp me zelfs problemen op mijn werk te relativeren en te overwinnen, zelfs als er op het laatste moment een bijlage voor het TvD moest worden gemaakt. Maar tegelijk maakten deze problemen de noodzaak glashelder om mijn eigen grenzen en mijn gezondheid te bewaken, en reserves op te bouwen. Gelukkig bleek ook mijn huwelijk met Bianca bestand tegen tegenslag. Toen de ergste problemen voorbij waren, ontdekten we zelfs dat we dichter bij elkaar waren gekomen, en meer onderling vertrouwen hadden gekregen. Wel hadden we een paar fantasyfestivals gemist. Die schade moeten we volgend jaar maar weer inhalen!
Onder andere door de tumultueuze zomermaanden gingen de meeste van mijn voorgenomen schrijfprojecten niet door. Ik ben aan geen van de boeken begonnen waar ik het een jaar geleden over had. Zelfs Wat als God je verhaal vertelt? heb ik wel een keer herschreven, maar aan de tweede redactieronde ben ik nog niet begonnen. Het plan om een dag korter te gaan werken, is ook op de lange baan gezet. Er is zelfs geen zeeaquarium bijgekomen.
Maar wel een bak voor een muskusschildpad. Sinds half december hebben we er een nieuw huisdier bij. Sammie heet hij, en hij is nog erg klein. Maar wel heel actief, en hongerig. Kijk maar naar de foto! Zijn aquarium staat naast mijn bureau en is heel inspirerend om naar te kijken terwijl ik aan het schrijven ben. Want afgelopen jaar heb ik op dat gebied toch niet echt stil gezeten. Ik heb 6 korte verhalen geschreven, 12 filmbesprekingen en 31 gedichten. Ook heb ik op Goodreads 63 recensies van boeken geschreven. Want dit jaar las ik in totaal 65 boeken. Onder andere minder bekende werken van Victor Hugo, David Copperfield en Nicholas Nickleby van Charles Dickens, Autobiography van Chesterton, A Prayer for Owen Meany van John Iriving, en een keur van SF en fantasyboeken, waaronder de Harry Potter-boeken en China Mieville. Ook laafde ik mij aan enkele interessante populaire wetenschapsboeken over het ontstaan van het leven, chaostheorie en deeltjesfysica. Goede momenten om op terug te blikken waren daarnaast onze 'confirmation' in de Anglicaanse kerk, twee geweldige fantasyfestivals, goede films (we hebben eindelijk onze Pathepas), het kijken van Star Trek Voyager, en een lang weekeinde Londen met mijn broer Marten (waarbij we onder andere botten zochten aan de oever van de Thames). En nog heel veel dat ik nu waarschijnlijk even vergeet.

Voor volgend jaar wil ik mijn plannen bescheiden houden. Ik ken mezelf ondertussen genoeg om te weten dat ik heus niet stil ga zitten, maar ik probeer mezelf zo weinig mogelijk op te leggen. Er zijn natuurlijk zaken die gewoon moeten. Zo moet dit jaar echt iets gebeuren aan de badkamer. Dat zal wel voor wat stress zorgen. Daarnaast hoop ik in het voorjaar Wat als God je verhaal vertelt nog een keer door te werken - al was het alleen al om de boodschap nog eens op mezelf te laten inwerken. Daarnaast wil ik kijken of ik mijn korte verhalen, die tot nu toe alleen enkele vrienden van mij te lezen krijgen, een breder publiek kan bezorgen. Ik heb voor het eerst een verhaal opgestuurd voor een verhalenwedstrijd, en ga zoeken naar meer mogelijkheden om mijn verhalen te publiceren (in SF-tijdschriften bijvoorbeeld). Vandaag voor het ontbijt had ik weer een idee voor een nieuw verhaal, dus er zullen er ook weer een paar worden geschreven. Komende zomer wil ik dan voor het eerst gaan experimenteren met 'publishing on demand'. Ik wil dan namelijk een selectie maken van mijn gedichten en die bundelen. Verder blijf ik natuurlijk af en toe een filmbespreking schrijven voor mijn blog en houd ik mijn gelezen boeken bij op Goodreads (voor dit jaar wil ik de boeken van Robin Hobb gaan herlezen, en staan ook weer een paar klassiekers op mijn lijstje).
We willen weer naar fantasyfestivals, stripbeurzen, boekenbeurzen, musea en dierentuinen. De achterwand voor een nieuw aquarium staat bij mijn broer in bestelling. Ik hoop veel te genieten van onze muskusschildpad. Maar ik ga bijvoorbeeld minder vaak afspreken met vrienden en kennissen (niet meer dan een afspraak per week), en hoop ook op andere manieren mijn innerlijke slavendrijver af te remmen. Werken tijdens kantooruren is genoeg, daarnaast hoef ik me niet uit te putten. In de rust die daardoor ontstaat wil ik me laten verrassen. Verrassen door al die onverwachte dingen die het leven op mijn pad brengt, goed dan wel moeilijk, en zien wat er onder invloed van zon en regen uit de aarde van mijn hart gaat opgroeien.

Een sprookjesachtig jaar

Het geknal is tot rust gekomen, de regen is overgetrokken en ik ben zelfs een beetje uitgerust wakker geworden. Voor mij op tafel staat een grote schaal met oliebollen en appelflappen en naast mij op de bank zit mijn vrouw filmtijdschriften te lezen. Ja, ik ben een gelukkig mens, en ja, dit is mijn eerste jaarwisseling als getrouwd man. Dat is wel anders dan ik gewend ben. Maar gelukkig: the more things change, the more they stay the same. Dus vier ik nog steeds mijn traditie van de badjasdag. Maar nu samen met Bianca. Een dag van oliebollen, films en mijn traditionele nieuwjaarsblogbericht. Die ik op dit moment dus aan het schrijven ben.
Toen ik eind 2011 met een vriend terugkeek op het voorbijgegane jaar, zei die: ‘Een beter jaar kun je niet wensen’. Ik waagde het toen al dat in twijfel te trekken (vooral omdat ik dat jaar een tijd lang slecht had geslapen en gestrest was geweest). Maar over 2013 kan ik die uitspraak volmondig beamen. 2013 was inderdaad een van de beste jaren van mijn leven. Van tevoren keek ik er wel tegenop. Er moest immers van alles worden georganiseerd in verband met mijn trouwen en de verhuizing van Bianca, en daarbij kwamen ook nog eens verbouwingen aan de riolering, en ik was ook nog eens bezorgd over mijn gezondheid, die met twee aanvallen van wondroos in 2012 klappen had gekregen. Bianca en ik zeiden onder elkaar dat we 2013 zouden uitzitten, maar dat 2014 pas echt ons jaar zou worden. Nou kan dat laatste alsnog gaan gebeuren, maar 2013 was zeker niet minder.
Wat maakte het zo’n goed jaar? Ten eerste natuurlijk dat ik getrouwd ben met Bianca, een geweldige vrouw, bij wie ik echt mezelf kan zijn, die me helpt mezelf te accepteren en tegelijk te blijven groeien, en die ik zelf ook steeds meer zie opbloeien, wat prachtig is om mee te maken. Ons huwelijk was geweldig georganiseerd door onze ceremoniemeesters en goede vrienden Esdor en Paulien, die er een middeleeuws aandoend feest van hebben gemaakt. Veel gasten kwamen verkleed, en de sfeer zat er goed in. Onder andere door de filmmuziek en Disneymuziek die was verzorgd door hun zoon Jafeth. En we trouwden in middeleeuwse kleding! Ons trouwen was voor ons een statement. Als er iemand nog aan twijfelde wat voor ons in ons leven belangrijk zou zijn, dan nu niet meer. Voor ons is de wereld van verhalen, van schoonheid, avontuur en liefde, van betekenis, waar het om draait. En ons huwelijk was een begintoon. De rest van de symfonie van ons leven samen wordt in deze toonsoort gespeeld.
Daarnaast zijn dit jaar twee boeken van mij uitgegeven door uitgeverij Kok. Neptunus is in een nieuwe druk verschenen, met prachtige cover, en ook het vervolg, De Derde Macht, is eindelijk uitgekomen! Heb je ze nog niet gelezen? Waar wacht je dan op! Ik was helemaal blij met de positieve recensie die De Derde Macht kreeg in het Nederlands Dagblad. Heel erg bijzonder, omdat ik de hoop dat ik nog eens een boek zou uitgeven al bijna was kwijtgeraakt. Het was erg bijzonder om mijn eigen boek in de boekwinkel te zien liggen.
Daarnaast ben ik dit jaar blijven schrijven. Ik voltooide mijn fantasyduologie De Krakenvorst (boek 1: Keruga, en boek 2: Kartaalmon), waar ik eigenlijk dacht het hele jaar met het eerste boek bezig te zijn. Ik moet de boeken alleen nog een keer redigeren voor ik ze naar een uitgever toestuur. Daarnaast schreef ik enkele korte verhalen (het verhaal Conquistador plaatste ik in afleveringen op mijn blog), en begon ik met dichten (mijn gedichten verschenen ook op mijn blog). Ik heb ook getekend, en het voelde goed om zo creatief bezig te zijn, dit jaar. Dat ik mijn passie volgde, had de gunstige bijeffecten dat ik beter sliep dan ooit tevoren en stress op mijn werk beter aankon (wat werd bevestigd in het positieve beoordelingsgesprek aan het eind van het jaar). Zelfs de stress rond het organiseren van het trouwen was niet genoeg om mijn slaap ingrijpend te verstoren.
Erg leuk was de kans om op de C.S. Lewis-studiedag op 2 november een workshop te mogen geven over SF-verhalen en C.S. Lewis, en anderen enthousiast te maken over de kracht van de verbeelding. Ik denk ook met plezier terug aan de gesprekken die ik na afloop met mensen voerde. Ik hoop dit soort dingen in de toekomst nog meer te mogen doen.
Op kantoor moest ik helaas afscheid nemen van een heel bemoedigende en positieve leidinggevende, terwijl we midden in een restyling van het Tijdschrift voor Diergeneeskunde zaten. Die restyling is echter goed verlopen, en het Tijdschrift ziet er prachtig uit. Bovendien ben ik nu officieel van functie veranderd, en ben ik nu echt eindredacteur. Dat staat weer goed op mijn CV.
Hoewel Bianca en ik met dingen in huis bezig moesten zijn (gepland en ongepland, zoals de riolering), hebben we ook veel leuke dingen samen gedaan: we zijn naar fantasyfestivals geweest, naar het animatiefestival en de stripdagen, zijn tot twee keer toe naar Londen geweest (waar we niet genoeg van kunnen krijgen), naar de dierentuin (romantisch op dezelfde plek waar ik haar ten huwelijk heb gevraagd), wat minder vaak naar het museum en het theater dit jaar, maar wel weer vaak naar de film. Hoogtepunten van dit jaar waren Les Miserables, Gravity en Frozen. Mooi waren ook de ontmoetingen met internationale vrienden Lisa en Bryan. Bianca en ik hebben samen Doctor Who gekeken en Dharma and Greg. We hebben ook veel gelezen. Ik las onder andere de laatste twee boeken van A Song of Ice and Fire, en het slot van de kronieken van Thomas Covenant, en een aantal klassiekers: Oliver Twist, Hard Times en Great Expectations van Charles Dickens, Jane Eyre van Charlotte Bronte, The Idiot en Demons van Dostoyevski, The Hunchback of Notre Dame van Victor Hugo en Lilith van George MacDonald (lees mijn recensies op Goodreads!). Er ging dit jaar helaas wel een aquarium de deur uit (ik heb er nu nog maar twee), maar er zijn wel weer plannen voor een derde (een paludarium dit keer, en een zeeaquarium ook nog!).
Dit jaar was ook het jaar van mijn definitieve afscheid van de evangelische kerk. Sinds eind april bezoeken Bianca en ik de Church of St John and St Philip in Den Haag, een Anglicaanse kerk. Bianca is er afgelopen oktober gedoopt en samen hopen we in januari belijdenis te doen (confirmation). Het voelt heel goed om bij de diensten te zijn en deel te nemen aan het avondmaal, zonder daar iets voor te hoeven doen. In de preken en in de liturgie staat de liefde van God centraal, en dat doet me goed. Ik heb ook meerdere malen de aanwezigheid van God ervaren tijdens de dienst, op een bijzondere manier. Het voelt nog wat onwennig, maar eindelijk kijk ik er weer naar uit om naar de kerk te gaan, en ben ik niet bang dat er op mijn gevoelige littekens wordt geslagen. De Anglicaanse kerk zou misschien niet iedereen aanspreken, maar voor mij voelt het als thuiskomen.
Wat oorzaak en gevolg is, weet ik niet helemaal, maar ik merk dat ik persoonlijk ook weer gegroeid ben, als mens en in mijn geloof. Aan het begin van elk jaar bid ik om een bijbeltekst. De tekst die ik dit jaar in gedachten kreeg, nog voor ik de vraag helemaal had uitgesproken, was ‘Kom tot mij, allen die vermoeid en belast zijn, en ik zal u rust geven’. Dat is gebeurd, ondanks dat het een stressvol jaar was, onder andere in de Anglicaanse kerk. Maar ik merk dat ik ook mezelf meer ben gaan accepteren. Ik ben leugens die ik over mezelf geloofde gaan doorbreken, ik heb geleerd te accepteren dat het niet verkeerd is hoe ik in elkaar zit, dat ik niet tekortschiet, maar dat ik juist veel te bieden heb. Ik heb geaccepteerd dat ik anders ben, maar dat dit juist iets goeds is. En ik heb geleerd dat ik niet meer zo hard hoef te proberen mezelf te bewijzen, zelfs niet door te schrijven. Ik ben ook boos geworden tegen mensen die voor de zoveelste keer zomaar over mijn grenzen kwamen. En hierdoor merk ik dat het mij de laatste weken ook makkelijker valt weer met God te praten als ik over straat loop, en dat ik zelfs weer enthousiast wordt over de bijbel.
De bijbel lees ik nu met de bril op van het onderscheid tussen ‘transactionele’ en ‘sacramentele’ wereldbeelden. Dat helpt heel veel. Ik heb dat onderscheid geleerd van een van mijn favoriete auteurs, Robert Farrar Capon. Daarover heb ik ook dit najaar nog geschreven op mijn blog. Verder heeft mijn blog dit jaar rust gehad. Ik kwam zelfs minder toe aan het schrijven van filmbesprekingen.

Komend jaar hoop ik echter weer meer filmbesprekingen te kunnen schrijven. En weer wat meer essayachtige blogberichten. De inspiratie stroomt wat mij betreft in elk geval weer.
Ik zal alleen niet zo veel op mijn blog kunnen schrijven als in eerdere jaren, aangezien ik ook andere schrijfplannen heb. Ik wil een fantasyverhaal gaan afmaken waar ik eind 2006 mee bezig was (Stefan’s eerste reis: Het Schaduwzwaard) en misschien beginnen met het vervolg op De Derde Macht: De Stem van Mars. Verder hoop ik een boek te kunnen maken gebaseerd op mijn filmbesprekingen. En ik denk dat mijn recente blogberichten over ‘sacramenteel versus transactioneel’ wel eens tot een groter project kunnen leiden. Al was het maar voor mezelf alleen. Daarnaast ga ik mijn manuscripten van De Krakenvorst voor publicatie gereed maken en een uitgever ervoor zoeken. Op mijn computer staan verder nog mijn boeken Wat Als God Je Verhaal Vertelt? en Het Teken in de Lucht zijn nog niet uitgegeven. Als dat op de een of andere manier ook niet zou gebeuren, wil ik gaan zoeken naar manieren om het zelf te doen, via 'publishing on demand'. Jullie horen er vast meer over in de loop van het jaar.
Daarnaast gaan Bianca en ik dit jaar weer genieten van fantasyfestivals (vier dit jaar: twee keer Fantasyfair, Castlefest en Midwinterfair, en we willen elke keer twee dagen), een antimatiefestival, de stripdagen, een jazzfestival, boekenbeurzen, een reis naar Londen, ontbijten buiten bij Vrij, boekenuitstapjes naar Amsterdam, theater, musicals en musea, en veel films (de Pathepas wordt een must dit jaar, maar eerst hebben we nog de filmbonnen die we als huwelijkscadeau’s hebben gekregen). De nieuwe Spider-Man en X-menfilms staan hoog op ons lijstje, SF-films als Enders’ Game en Jupiter Ascending, de film over Dickens The Invisible Woman en animatiefilms als How To Train Your Dragon 2, en natuurlijk op DVD: Sherlock, seizoen 3. En ikzelf hoop de Mass Effect-games weer te spelen. Op mijn werk blijft het naar verwachting rustig. Er komen geen ingrijpende restylingen aan, maar eerder de kans om de doorgevoerde vernieuwingen te verfijnen. In de kerk zullen we steeds meer een plek vinden.
Ik heb verder eigenlijk geen grote plannen komend jaar. Ik ervaar het zelf eigenlijk als ruimte en verwachting, als een opening waar God mogelijkheden in kan zaaien. Nu ik van mezelf heb omarmd dat ik niet passief ben, maar juist heel bewust leef (ik ben alleen passief in de ogen van mensen die vooral praktisch denken), ben ik benieuwd wat er allemaal op mijn pad komt. Ik weet dat ik dromen heb die zo groot zijn dat ik ze zelf niet in vervulling kan brengen, maar waarvan ik wel geloof dat God me daarin beloftes heeft gegeven. Als hij me in contact kon brengen met een geweldige vrouw als Bianca en me zo ver kon krijgen dat ik met haar zou trouwen, kan hij nog veel meer tot stand brengen. Het kan ook dat van die dromen niets uitkomt. Mijn toekomstverwachting op langere termijn is toch al niet positief. Ik las laatst ook het bericht dat het broeikaseffect ernstiger is dan verwacht en dat in 2100 de gemiddelde temperatuur op Aarde 4 graden gestegen zou zijn. De temperatuurtoename zal echter al eerder desastreuze consequenties hebben. Ook voor ons in het westen. Ik weet niet of ik oud zal worden, ik weet niet of ik mijn pensioen zal halen. Ik weet alleen dat ik van dag tot dag wil leven in het geloof dat ik geliefd ben, dat het leven en de wereld waardevol zijn en dat schoonheid, waarheid en intimiteit betekenis hebben, omdat ze God zichtbaar maken. En dan is elke dag er een.
Wat de bijbeltekst voor dit jaar zal zijn, weet ik nog niet. Daar wil ik binnenkort God om vragen. Maar eerst het vervolg van ‘badjasdag’, met Star Wars I, II, en III. Een geeky begin van een heel nieuw jaar!