Gedicht: Natuurhistorisch museum

Natuurhistorisch museum

Gevat in metalen zuilen het licht

dat zich de weg laat wijzen, zich neervlijt

op de rangen glad hout, spiegelend glas,

opgesteld onder de blik van wijzen

aller eeuwen, beschaving's keur. Hun werk

wordt hier geëerd, hun strakke ordening

gelegd op wat bestaat. Witte botten,

zwarte afgietsels, prachtige veren,

reuzen waartussen kinderen rennen.

Maar het mysterie is niet te vangen

door mensenhanden, het toont haar glorie:

levenskracht uit vergeten aeonen, 

uitbottend, gepassioneerd, bestaat

over miljarden jaren, als deze schrijn

tot stof is teruggekeerd, nog steeds. Ik buig

mijn knie en fotografeer erop los.

Links: Pikaia, Batman, het einde van de wereld, en pacifisten in computerspellen

De oudste voorloper van vissen en mensen was Pikaia! Een dier dat al leefde tijdens de Cambrische explosie!

Deze tekenfilm hoop ik ooit te kunnen zien: Bolivar, over een meisje dat ontdekt dat haar buurman de laatste overlevende dinosaurus is. 

Batman in de middeleeuwen!

Filmcriticus Jeffrey Overstreet kijkt naar een trend van de laatste jaren op filmgebied, namelijk het in beeld brengen van het einde van de wereld. Niet alleen als iets dat een klein groepje kan overleven om een nieuw bestaan op te bouwen, maar tegenwoordig vaak echt het definitieve einde. Deze films komen waarschijnlijk voor uit een collectief gevoel van hopeloosheid, maar een van de films die het einde in beeld brengt (ook een van mijn favorieten trouwens) is juist hoopvol: "Near the conclusion of Terrence Malick's The Tree of Life, we see the earth being drawn into the furnace of the sun. It's the end of time. And yet, this moviegoer found the vision encouraging, even inspiring. Malick's film depicts, in what is arguably more astonishing imagery than any of these other films, that what happens in the world of the human heart also happens in the cosmos, and the struggle between light and darkness is graphically displayed on both scales. And yet, through it all, there is a persuasive sense of hope and grace. The presence of beauty is, itself, a counterargument. Beauty offers evidence of divine purposes beyond our own imagination. And you can make a fair argument that, of all of these films, The Tree of Life is the one that's most true to life. But in that film, we are not the only hope. And the end of time is not the end of the story. We "can't stop what's comin'" … but beauty may yet save the world."

Over de apocalyps gesproken: deze artiest bewerkt foto's om te laten zien hoe de Aarde er kan uitzien als de mens is verdwenen. Fascinerend!

De Katholieke SF-auteur John C. Wright beschrijft het verschil tussen de auteurs Isaac Asimov en Jack Vance. De eerste betoogt dat de menselijke natuur verandert afhankelijk van de omstandigheden waarin de mens zich bevindt, de tweede dat de menselijke natuur hetzelfde blijft ongeacht de omstandigheden. "The ordinary man in an extraordinary circumstance is the very definition of adventure and romance. The concept that ordinary men are as they are, and ordinary virtues a common man is called upon to exhibit in extraordinary times, merely because they were so programmed by the arbitrary or unintentional mechanics of their environment is the very definition of the unadventurous and unromantic. Aside from the initial sugar-rush of that vertigo of Copernicus, the tale that tells men that they are machines, all their adventures and romances mere illusion and folly, all their deepest beliefs absurd, is a tale that holds no drama, offers no insight, attracts no fascination, rewards no rereading, drains joy, strangles laughter, and gathers darkness."

De blog Experimental Theology doet haar naam eer aan met een stuk over 'Kerk als fanservice' - "How much of what is going on at a given church is devoted to "giving the people what they want" rather than advancing the story of the Kingdom. Because it seems to me that a lot of churches are so beholden to American consumerism that they are almost wholly given over to fan service, if only to attract the "spiritual shopper."

Deze editie van mijn links lijkt vooral te gaan over de moderne media: SF, anime en computerspellen. Ik vond via via een interessant artikel over mensen die proberen moderne spellen te spelen als pacifist. Dat lijkt heel 'nobel', maar wordt in een spel noodzakelijk zelfzuchtig - want het spel is erop gemaakt geweld te gebruiken. "Pacifism generally works in life and generally doesn’t in games. We can hope that games would recognize this and provide more peaceful means of problems solving. However, when games don’t provide such means we neglect to learn anything from them if we completely neglect what they are providing. When we play games this way, we reveal what our motives were all along. It was always all about us." Het artikel maakt in elk geval duidelijk dat het mogelijk is als christen dieper over spellen door te denken, en ze te zien als verhalen die iets te melden hebben over onze natuur als mens.

Links: tulpachtige wezens, agressieve mussen, nieuwe films, Ghibli vs. Dishey en zeflvergeving

Deze creatieveling met veel tijd om handen vroeg zich af hoe filmposters eruit zouden zien als de betreffende films in een ander tijdperk waren gemaakt. Erg goed gedaan!

In de kerstvakantie bezocht ik met mijn vriendin het Naturalis in Leiden. We hebben de meeste tijd doorgebracht bij de fossielen. Wat een diversiteit aan levensvormen! Vooral boeiend is het leven uit het Cambrium, en met name de 'Burgess shale' - toen er vormen ontstonden die nu buitenaards lijken. Zo zijn heel recent in deze aardlaag fossielen ontdekt van een tulpachtig wezen, dat niet verwant is aan welke recente levensvorm dan ook.

Als je dit filmpje kijkt, is het niet meer zo moeilijk voor te stellen dat vogels eigenlijk dinosaurussen zijn. Deze mussen gedragen zich als velociraptors!

Een indrukwekkend kort SF-filmpje, waarvan ik hoop dat er ooit een langere versie komt.

Filmnieuws: er wordt gewerkt aan een verfilming van de Otherland-serie van een van mijn favoriete fantasyauteurs Tad Williams. Een andere film zou de beschaving van Atlantis laten zien. En er is een regisseur gevonden voor de verfilming van het lijvige fantasystripepos Bone!

Ik ben een liefhebber van de animatiefilms uit de Disneystudio. Maar nog veel meer ben ik fan van de films van Studio Ghibli. Deze blog vergelijkt de films van de twee studio's en de boodschap die ze de kijkers (vooral meisjes) meegeven. "Disney princesses have physical beauty and charm which powerfully attract men and cause them to seek out the princess for a wife. In every film from the Disney princess industrial complex, romance is based upon the laws of attraction, dare I say, based upon sexuality. A Disney princess’ sexuality is a powerfully transforming influence on the men around her. Think about movies such as Beauty and the Beast, Aladdin and Tangled. In Disney fantasyland, sex makes guys better people. Uhhhh…. Yeah, right. I am a man. I know better." Daar tegenover staan de rijkere karakters uit de Ghiblifilms, waar de vrouwen niet alleen worden gekarakteriseerd door hun relaties met mannen, en relaties niet alleen maar zijn gebaseerd op fysieke aantrekkingskracht. "Sexual attraction certainly plays a part, but it is only one component of relationships between men and women. More often than not, the relationships between romantic leads are created by forces other than just physical attraction, and friendship is always a component behind the relationships." Ah, ik vind dit ook een veel beter patroon. De discussie onder het artikel is ook boeiend, vooral wat betreft de vraag hoe het nou zit in de relatie tussen Belle en het Beest - is zij slachtoffer van het Stockholmsyndroom en wordt ze verliefd op een mishandelaar, of leren beide werkelijk dieper te kijken dan het uiterlijk?

Eergisteren plaatste ik als blogbericht een brief die ik aan mezelf zou hebben geschreven uit de toekomst. Hij ging over mijn neiging mezelf niet te accepteren en daardoor heel veel te 'moeten'. Michael Spencer schreef op Internetmonk ook al over de moeite die we als christenen vaak hebben onszelf te vergeven. "What’s wrong? Not a lack of scripture or sound teaching. Please hold off on that. I’ll say it’s a conscience that has been trained, often in ways unknown to us, to hold on to our sins and crimes because we believe that is the right thing to do. We’re fighting a moral battle against the Good News that God justifies sinners." we don’t live by “shoulds.” We live what we live, and we need one another’s help to create a community of people who aren’t cheerful clones, but are diverse, different, utterly real Jesus followers." Wat we nodig hebben is steeds weer het goede nieuws van Gods aanvaarding te horen en te ervaren. Dat rekent uiteindelijk af met het 'moeten'. "Then we don’t live by “shoulds.” We live what we live, and we need one another’s help to create a community of people who aren’t cheerful clones, but are diverse, different, utterly real Jesus followers." Amen!

Een gelijkenis die de liefde van God voor ons mooi laat zien, is dit verhaal op The Rabbit Room.